მზე ჩვენთანაა მუდამ

 

მე ყოველ დილით მზე მომაკითხავს
და ოქროს სხივებს მომხვევს ფრთებივით,
მერე გავდივართ ერთად სახლიდან
და დავყიალებთ მეგობრებივით.

სულში ჩამდგარა მზის შარიშური,
ვით ვნებიანი გულის ფანცქალი,
მზე არის ჩემი სათნო მიჯნური
და იჭვიანი ანჩხლი წაწალიც.

მე იგი მიყვარს დაბადებიდან,
მისი დალალი მხრებით მიჭირავს
და ჩემი აკვნის თავზეც ეკიდა
მისი სხივების ოქროს ღინჭილა.

მზე ხომ ერთია მთელ ქვეყანაზე-
სამყაროს ჯიღად ცაზე გასული.
მე კი მინათებს მთელ სილამაზეს
მხოლოდ ერთი მზე, მზე აფხაზური.

და ჩემი სიტყვა, ფრთააღერილი,
ახლებურ ყოფის ყნოსვით და გეშით
აფხაზეთიდან ჩამოფრენილი
თბება ციმბირის ბანჯგვლიან მზეში.

მეც იქ ვიჩქარი, მგზავრი გვიანი,
მუდამ იქა ვარ, სერს შემომდგარი,
სადაც მზე მხვდება ალერსიანად,
როგორც მოყვარე და მეგობარი.

მე და მზეს გზები ერთი გვქონია
და კიდევ რაღაც უფრო საერთო,
ჰოდა, მე და მზე, ასე მგონია,
ვერსად ვერ გავძლებთ უერთმანეთოდ.