Login As
You can log in if you are registered at one of these services:
საბავშვო
ფოლკლორი
პროზა
ინტერვიუ
სამეცნიერო
ესე
ეპისტოლარული მემკვიდრეობა
ისტორია
დრამატურგია
სამართალი
პოეზია
პერიოდიკა
ლექსიკონები
აუდიო-ლიტერატურა
ნათარგმნები
პროზა
წინასწარმეტყველი


მთარგმნელი გოგიბედაშვილი დავით-დეფი
წინასწარმეტყველი

`წინასწარ...~

...და სანამ სხვა ქალი გააჩენდეს, აქ არის იგი, სიჩუმის წამზე შეყოვნებული, და ნება შენია, წაიკითხავ თუ არა.
ნებაზეც გეტყვის, თავისუფლებაზეც...
საერთოდაც, შინაურივით ჩამოგიჯდება თვალწინ და თუ შეძლებ და ბოლომდე მოუსმენ, იქნებ დიდი ხნის დაუგემოვნებელი წიგნისგან გამოწვეული რაღაც ცრემლის მსგავსითაც კი წამოგატიროს. გაიკვირვებ...
სტრიქონებთან უფრო მეტად მიუჩოჩდები და თითეულს რამდენჯერმეც გადაკრავ თვალს. თითქოს სადღაციდან გეცნობა ეს ცოდნაც და ლაპარაკიც, თითქოს შენივე გულიდან ამოაქვს და წინ გიშლის შენსავე ცოდნას, ღრმად, ღრმად დამარხულს...
მერე შესაძლოა, იამაყო კიდეც, რომ ამ წიგნის კითხვის მანძილზე, მთელი ეს დრო საკუთარ თავთან ლაპარაკობდი!..
ეს `წინასწარმეტყველია~.

ჯიბრან ხალილ ჯიბრანი. და, დეფი...
მე არ მყავს მეგობარი, რომელიც გაყინულ ოთახში ზის და ისე წერს, თითქოს ძველი გადამწერი იყოს, საკრალურ ტექსტთა `გადამათარგმნელი~, ჯერ რომ `საჩინო სასმელის~ მოხმობას შესთხოვს მკითხველს და მერე ალაპარაკდება...
მე მყავს მეგობარი, რომელიც თავის ოთახში (შესაძლოა, გაყინულშიც...) ზის, თავისი აწმყოთი და სინამდვილით ბუნებრივი, უსაზღვროდ ტკბება იმით, რომ წერს და დროდადრო ესიზმრება რაღაც.
სწორედ ამიტომ `წინასწარმეტყველმა~, და ჩემმა მეგობარმა აქ და ახლა, აწმყოში იპოვეს ერთმანეთი.
ყველა ზეცა გადავა და დარჩება წინათგრძნობა. როგორც ახალი ნიჭი, ახალი სიცოცხლე. არავინ იცის, საუკუნეების შემდეგ ადამიანები როგორი სიტყვებით, როგორი ენით დაელაპარაკებიან ერთმანეთს, მაგრამ ამ საუბარში აუცილებლად იქნება სიზმარი, შეგრძნება, ხილვა, რათა სიცოცხლე არ მოწყდეს თავის ფესვებს და დასასრულამდე `გარდაიცვალოს~ სხვა სიცოცხლეში.
უამრავ წინასწარმტყველთა შორისაც, არსებობს ერთი. ისევე, როგორც საბოლოდ, ყველა მრავალი ერთში მთლიანდება...
`წინასწარმეტყველი~ `ხვალის~ ენაა.
ყველას ჩვენ ჩვენი გვაქვს `ხვალე~.

...და მეტყვის მკითხველი: `თარგმანზეც თქვი~.
ვუპასუხებ: `მისდიეთ თქვენ~...

ნინო სადღობელაშვილი











...უდიდესია ფიქრთა გუმბათი
ბედის იდეა, თავბრუ და რეტი
უკეთესია სიტყვა სულმნათი
ქებათა ქების მაღალი სვეტი.

დ.დ.გ.


ალმუსტაფა, რჩეული და ძე საყვარელი, აისი თვისი დღისა, თორმეტი წელი ქალაქ ორფალესში ხომალდის დაბრუნებას ელოდა, რომელსაც იგი კუნძულზე უნდა წაეყვანა, სადაც დაიბადა.
მეთორმეტე წელიწადს, აილულის მეშვიდე დღეს, თვეს მოსავლის აღებისა, იგი ქალაქის მიღმა ბორცვზე ამაღლდა და მზერა ზღვისკენ აქცია, ხომალდი შენიშნა რომ ნისლეულით ახლოვდებოდა.
მაშინ გაეხსნა გულისკარი და სიხარული თვისი მთელს ზღვას გადასწვდა. თვალები დახუჭა და მშვინვიერ წიაღში მდუმარებით ჩაეფლო ლოცვით.
მაგრამ დაბრუნებისას სევდამ დაამძიმა და გულზე დაადო ფიქრი: - როგორ წავიდე მშვიდობით, რომ დარდი არ გამყვეს? ქალაქს ვერ დავტოვებ თუ სულს არ მოვითქვამ.
დასასრული არ უჩანდა ტანჯვის დღეებს, რაც ქალაქის ამ კედლებში გამიტარებია და არც ღამენი თავდებოდნენ და ვის ძალუძს მარტოობისა და ტკივილის დათმობა სინანულის გარეშე?
ჩემი სულის უთვალავი მარცვალი ვთესე ამ ქალაქის ამ ბორცვებს შორის და მე არ ძალმიძს იოლად და უმტკივნეულოდ უარვყო ისინი.
არა სამოსელს ვიცვლი დღეს, არამედ ტყავს საკუთარი ხელით ვიძრობ.
არა ფიქრს ვტოვებ ჩემს შემდეგ, არამედ შიმშილითა და წყურვილით დალბილულ გულს ჩემსას.

ვერ დავაყოვნებ.

ზღვამ მოიხმო ყველა არსი და მეც თავისთან მიხმობს. უნდა გავემგზავრო, ზღვაში გავიდე რადგან თუ დავრჩი გავიყინები, ლოლოსავით გავყინულდები თუმცა ჟამია ღამის, ალის ჟამია.
ყველაფერს თან გავიყოლებდი, მაგრამ როგორ?
ხმას არ ძალუძს ენა და ბაგები თან გაიყოლოს, რამაც დააფრთიანა, მან მარტომ უნდა შეხსნას ზეკარი.
და არწივიც მარტო ფრენს მზისკენ, კლდის მწვერვალებზე სტოვებს რა ბუდეს.

ჩამოახლოვდა ბორცვლის ძირთან, ისევ ზღვას გახედა. ხომალდი ყურეს მომდგარიყო, ხოლო გემბანზე ზღვაოსნები იდგნენ, თანამემამულენი.

მაშინ სამშვინველმა მისმა მოუხმო მათ და თქვა:

- შვილნო ჩემი დედათმთავარისა, თქვენ ტალღები გახედნეთ, რამდენჯერ მოცურებულხართ ჩემდა სიზმრად და ახლა მეწვიეთ, როცა კი გამოვიღვიძე და გამოღვიძება ჩემი, ჩემივე ძილია ყველაზე ღრმა, მზად ვარ შევცურო და მოუთმენლად აღვმართო აფრა, დაე, ზურგის ქარმა დაჰბეროს მას.
დაე, მეც მშვიდად ვისუნთქო, ნაპირს სიყვარულით გამოვხედო და ზღვაოსანთა შორის დავდგე თავად ზღვაოსანი.
მთვლემარე დედაო, ზღვაო უხმელეთო, მდინარენი და ნაკადულნი შენში ჰპოვებენ სიმშვიდესა და თავისუფლებას.
მხოლოდ ერთხელ მოიქცევა მდინარე, მხოლოდ ერთხელ გაიჩქაფუნებს ველად და მეც შემოვიღვრები შენში, უსასრულო წვეთი უსასრულო ოკეანისა.

ის მიდიდოდა და შორიდან ცქერდა, კაცნი და ქალნი, საკუთარი ჭალებიდან და ვენახებიდან ქალაქის კარიბჭისკენ როგორ მოიჩქაროდნენ.
ესმოდა მის სახელსაც როგორ გაიძახოდნენ და ყოველ ჭალაში როგორ ახარებდნენ ერთმანეთს მისი ხომალდის მოსვლას.

და თქვა მან თავისთვის:
- განა განშორების დღე მოსავლის აღების დღედ შეიქმნება?
იტყვიან განა, რომ საღამო ჩემი ჭეშმარიტად ჩემი განთიადია?
რა მივცე მას, ვინც თავისი სახნისი ნახნავში მიაგდო, ან მას, ვინც დაუჭყლეტელი ყურძენი საწნახელშივე მიატოვა?
იქცევა განა ჩემი გული ნაყოფიერ ხედ, რათა ხილი შევაგროვო და მივართვა მათ?
ნატვრანი ჩემნი, ჩემშივე თუ დაიწურებიან და წვენი ესე მათ სასმისებს აავსებს? განა ქარი ვარ, ძლევამოსილის ხელი რომ შემეხოს?! განა სტვირი ვარ, მისმა სუნთქვამ რომ სხეულში დამიაროს?!
მე მდუმარებას ველტვოდი, მაგრამ რა საუნჯე აღმოვაჩინე მასში, რომ ასე თამამად ვარიგო ყველგან?
თუ დღევანდელი, ჩემი მოსავლის დღეა დღე ჭირნახულის, მაშ, იმ უხსოვარ დროს რომელი მინდვრები ვთესე?
თუ ჭეშმარიტად ჟამი დამიდგა მნათობის ზიდვის, მაშ, ჩემი ცეცხლი შიგ არ ენთება.
ლამპარს ბნელს და ცარიელს ჩემსას აღვმართავ.
ხოლო ტალა, გუშაგი ღამის, ზეთით გაჟღენთს და დაანთებს მას.

ასე აიმაღლა ხმა. მაგრამ გული მისი ბევრს იტევდა ჯერ კიდევ უთქმელს, რამეთუ არ შეეძლო საიდუმლო გაენდო, რაც მისთვის, ერთისთვის იყო ცნობილი.

ქალაქში შესვლისთანავე ყველა მის შესახვედრად გამოვიდა. ერთხმად ესალმებოდნენ, სიხარულით ერთით.
უხუცესნი წინ გადმოდგნენ და ტქვეს:
- ნუ მიგვატოვებ, ჩვენს ბინდში ნათელი იყავი შუადღის და სიჭაბუკე შენი ოცნებას გვანიჭებდა.
ჩვენს შორის უცხო არ ხარ და სტუმარი, არამედ ძე ჩვენი საყვარელი, ჩვენს მზერას სახებას შენსას ნუ მოანატრებ.

ქურუმებმა უთხრეს:
- ტალღებს ზღვებისას ნუ დააშორებინებ ჩვენს თავს, რათა ჩვენთან გატარებული შენი წლები მოგონებად არ გვექცნენ.
სულო, ჩვენს შორის თრთოდი და აჩრდილი შენი სინათლედ გვეჩვენა.
ჩვენ ასე გვიყვარდი, მაგრამ ვსდუმდით და ვმალავდით სიყვარულს, ახლა იმ ქვეყნის გასაგონად გავიძახით და იგი შენს ფერხთანაა დაფენილი.
მარად ასე იყო, სიყვარულის ძალას განშორებისას ვიგებთ.

მოვიდნენ სხვები და სთხოვეს მასაც, მაგრამ მან არავის უპასუხა, თავი დახარა მხოლოდ და ისინი, ვინც მასთან ახლოს იდგნენ, ხედავდნენ ცრემლი როგორ ეღვრებოდა მკერდზე.
ხალხთან ერთად დიდი მოედნისაკენ წავიდა.

წინასწარმეტყველი

ტაძრის წინ.

სამლოცველოდან დედაკაცი გამოვიდა, ალმიტრა ერქვა, გულთმისანი.
მან კი მოსიყვარულედ დახედა ქალს, ადრე პირველად ვისაც ეპოვნა იგი და ერწმუნა მისი, როცა ქალაში გამოჩნდა.

ქალი ესალმებოდა, სიხარულით იტყოდა:
- ღვთის წინასწარმეტყველო, მიღმასკენ სულთმოქცეულო, დიდხანს ეძებდი შენს ხომალდს და აჰა, გამოჩნდა გემიც. დროა გაემგზავრო.
დიდია შენი დარდი და ამ მიწაზეც, მოგონებების საუფლოზე სწუხარ, შენი ნატვრების საყდარი გებრალება.

შენ არ შეგბოჭავს ჩვენი სიყვარული და აღარც სურნელნი ჩვენნი აღგიდგებიან გზად.
მაგრამ ჩვენ გთხოვთ გამგზავრებამდე გვითხარი რამე, შენი ჭეშმარიტება გვაგემე, ჩვენ მას შვილებს გადავცემთ, ისინი თავიანთ შვილებს და არ გაქრება იგი საუკუნოდ.
სიმარტოვეში გვიცქერდი ჩვენ და ფხიზლობდი მარად, გესმოდა ძილსმინდობილნი რომ ვიცინოდით, ანდა ვთქვამდით.
ამიტომ გახსენი სულნი ჩვენნი და ყოველი გვითხარი სიკვდილსა და სიცოცხლეს შორის თუ კი რამაა დაფლული.

და მან მიუგო:
- ხალხო ორფალესისა, გარდა ერთისა რა უნდა გითხრათ, რომ ახლაც ბორგავენ სამშვინველნი თქვენნი.


* * *

მაშინ ლმიტრამ შესთხოვა:
- თქვი სიყვარულზე.
მან თავი ასწია, ხალხს გადახედა და დააუფლა სიჩუმე.

ხმამაღლა დაიწყო:
- თუ სიყვარული თქვენი მეგზურია, გაჰყევით. თუმცა მძიმეა სავალი მის და ეკლიანი. თუ ფრთა მოგადოთ თვისი, მიენდეთ, მაშინაც კი თუ ბუმბულებში მალული ნალესი დაშნით დაგესერათ გული.
Dდა თუ სიყვარული გიმღერით, ყური უგდეთ, ერწმუნეთ, თუნდაც მისმა ხმამ თქვენი ოცნებანი გაფანტოს, ჩრდილოეთიდან მონაბერი როგორც დაცრიცავს ბაღნარს.
რადგან სიყვარული გწერთ ჯვარს და ჯვარზეც იგივე სიყვარული გაცვამთ.
ის გამოგზრდით თქვენ, ხეხილივით აგაყვავებთ, მაგრამ ძირშიც ის მოგჭრით.
ის თქვენს მწვერვალებზე ამოირხევა და თქვენს რტოებს გულში ჩაიკრავს, მზის სხივებში რომ ნებივრობენ უბიწოდ ნაზნი, მაგრამ თქვენს ფესვებშიც იგი ღრმავდება, რათა რისხვით შეგანჯღრიოთ.
როგორც ხორბლის თავთავნი, ისე გიკრებთ თავის გარშემო.
ის გმოსავთ, რათა გაგაშიშვლოთ.
ის გთესავთ და იმკის თქვენს თავს და ჩენჩოსგანაც ის განთავისუფლებთ.
ის მოგზელთ თქვენ, სანამ არ დარბილდებით.
შემდეგ კი წმინდა ცეცხლს მიგცემთ, რათა წმინდა პურებად გამოცხვეთ და წმინდა ზიარებისათვის დატყდეთ.
ყველივეს სიყვარული იქმნს თქვენზე, რათა თვითონვე ახსნათ თქვენივე გულის საიდუმლონი და სიცოცხლის წიაღში სიწმინდით შეაღწიოთ.
მაგრამ თუ დაშინდით და სიყვარულში მხოლოდ სიმშვიდე და სიტკბო ეძიეთ, სჯობს თქვენი სიშიშვლე ახლავე დაფაროთ და სიყვარულის კალოს განერიდოთ, ისეთ სამყაროში წახვიდეთ, სადაც წელიწადის დრონი ერთმანეთს არ სცნობენ, სადაც გაიცინებთ, მაგრამ ვერ გაიხარებთ, სადაც იტირებთ, მაგრამ გულზე არ მოგეშვებათ.
სიყვარული მხოლოდ თავს გიძღვნით და თავის გარდა არაფერს იღებს სანაცვლოდ.
სიყვარული არაფერს ფლობს, ამიტომაა მისი ფლობა შეუძლებელი.
და სიყვარული სიყვარულითვეა თვინიერი.

თუ შეყვარებული ხარ ნუ იტყვი: `ღმერთი ჩემს გულშია~ - უმჯობესია თქვა: `მე ვარ ღვთის გულში~.
არასდროს იფიქრო, რომ სიყვარულის მართვა შეგიძლია. თუ იგი ღირსად ჩაგთვლის თავად გატარებს შენივე გზაზე, რადგან სიყვარულის ერთადერთი სურვილი თავის პოვნაა, და შენც მხოლოდ სიყვარულით შეიცნობ თავს.
მაგრამ თუ შეყვარებული ხარ და სურვილებზე უარს ვერ ამბობ, დაე, შენი სურვილები ასეთნი იყვნენ:
რუს ემსგავსე, რომ ნაკადულდება, გამდინარდება, გაზღვავდება და მღერის დღედაღამ.
რომ უსასრულო სინაზით უდიდეს ტკივილებს სწვდება.
რომ წყლად იღვრება და სისხლადაც და უხარია თავისი ჭრილობა, ყოველ დილით, გაცისკრებისას, რომ შენც მადლიერებით გიფეთქავს გული, რადგან შენდა წილად კიდევ ერთი დღე გერგო, შუადღესაც იმაზე ფიქრით განისვენებ, რომ ბედნიერი ხარ და საღამოობით ისევე მადლობას აღავლენ, რადგან იცი რომ ხვალაც გეყვარება, ვისზეც ლოცულობ და გულში იკრავ ის ღამიტაც შენთანაა და შენც ღამეს ადიდებ, მან ხომ თავი დაგითმო და ის დღე შენთვის დააღამა.
გიყვარდეთ ერთმანეთი სადამდეც შეძლებთ, დაე, მიჯნურის ქებით ჩაგთვლიმოთ, თქვენს გულში რაც იღწვის და ტუჩებზე გედებათ სიტყვებად.


* * *
შემდეგ ალმიტრა ისევ ალაპარაკდა:
- თქვი ქორწინებაზე, მოძღვარო.

და მან უპასუხა:
- თქვენ ერთად იშვით და ერთადვე გასტანთ მარადისობას.
თქვენ მაშინაც ერთად იქნებით, როცა სიკვდილისა თეთრი ფრთები თქვენს დღებს გადაშლის.
თქვენ ღვთის მდუმარე საგონებელსაც ერთად შერჩებით, მაგრამ დაე, თქვენი სიახლოვე უზომობის გამო სიშორედ არ მოგეჩვენოთ! დაე, ზეცის ქარნი თქვენს შორის ცეკვავდნენ!
გიყვარდეთ ერთმანეთი, მაგრამ თავი ერთმანეთს არ მიაჯაჭვოთ.
დაე, სიყვარული ზღვასავით იყოს თქვენს სამშვინველთა ნაპირებს შორის.
ერთმანეთის სასმისები ერთურთს შეუვსეთ, მაგრამ ერთი სასმისიდან არ დალიოთ.
თქვენ თქვენი პური აგემეთ ერთმანეთს, მაგრამ ერთი ნატეხი არ ჩაკბიჩოთ.
იმღერეთ, იცეკვეთ, იხარეთ ერთად, მაგრამ დაე, თითოეული თქვენგანი მარტო იყოს, როგორც ქნარის სიმები არიან მარტონი, თუმცა მათგან ერთი მუსიკა მოისმის.
გაეცით თქვენი გულები, მაგრამ არა ფლობისთვის, არამედ თავისუფლებისთვის, რადგან მხოლოდ სიცოცხლის ხელს ძალუძს თქვენი გულების მიღება.
ერთად იდექით, მაგრამ ძალიან ახლოს – არა.
რამეთუ ტაძრის სვეტებიც შორიშორ დგანან და მუხა და კიპაროსიც ერთმანეთის ჩრდილში არ იზრდებიან.
* * *

და შესთხოვა ქალმა, ვისაც ყრმა ეპყრა ხელთ: - გვითხარი ბავშვებზე.
და მან თქვა: - თქვენი შვილები თვენი არაა.
ისინი თავზე დამწუხრებული ცხოვრების ძენი და ასულნი არიან.
ქვეყნად თქვენი წყალობით მოდიან, მაგრამ არა თქვენთან.
თქვენთან არიან, მაგრამ თქვენ არ გეკუთვნიან.
შეგიძლიათ თქვენი სიყვარული მისცეთ, მაგრამ არა თქვენი ფიქრები.
მათ თავიანთი ფიქრი აქვთ.
შეგიძლიათ მათ სხეულს მისცეთ თავშესაფარი, მაგრამ არა მათ სამშვინველთ, რადგან მშვინვიერება მათი ხვალინდელის სახლში ბინადრობს, სადაც თქვენ ოცნებითაც ვერ შეხვალთ.
შეგიძლიათ მათ დაემსგავსოთ, მაგრამ მათ ვერ დაიმსგავსებთ, რადგან სიცოცხლე გუშინდელ დღეზე ვერ შეყოვნდება.
თქვენ მშვილდები ხართ, წინ ნატყორცნი ისრები კი შვილები არიან თქვენი.
მშვილდოსანი უსასრულობაშიც ხედავს მიზანს და თავისი ძალით გღუნავთ, რათა ისრები სწრაფად და შორს გასტყორცნოს.
დაე, ღუნს თქვენსას მშვილდოსნის ხელში სიხარული მოჰქონდეს, რადგან მშვილდოსანს ერთნაირად უყვარს მშვილდიც და ისარიც, რომელიც ერთ ადგილას არ ჩერდება.

* * *

მაშინ მდიდარმა შესთხოვა:
- გვითხარი როგორ გავცეთ.
და მან მიუგო: - თქვენი ქონებიდან როცა რაიმეს გაიღებთ, თქვენ ძალზე მცირედს გასცემთ.
ჭეშმარიტად მხოლოდ მაშინ გასცემთ, როცა თქვენგან გაიღებთ, მაშ, რაღაა თქვენი ქონება თუ არა ყველა ის ნივთი, რასაც ხვალინდელი საჭიროებისათვის დარაჯობთ.
და ხვალ? ხვალინდელი რას მოუტანს ისეთ ძაღლს, რომელიც წმინდა ქალაქში მიმავალ მომლოცველებს დაედევნება და უდაბნოს ქვიშებში ძვალს მალავს.
რა არის საჭიროების წინაშე შიში, თუ არა თავად საჭიროება?
განა მაშინ, როცა ჭა პირამდეა სავსე წყურვილის შიში თავად წყურვილი არაა?
არიან ასეთებიც, რომლებიც ბევრიდან ცოტას გასცემენ და გასცემენ განდიდებისთვის.

წინასწარმეტყველი

მათი მალული ზრახვაა ძღვენს რაც ხრწნის.
ისეთებიც არიან, იმ ყველაფერ მცირედს რომ გასცემენ რაც აბადიათ, მათ სიცოცხლის რწმენა აქვთ და ცხოვრების გულუხვობისა სჯერათ და მათი საუნჯე არ დაილევა.
არიან, ვინც სიხარულით გასცემენ და სიხარული მათივე ჯილდოა.
ვინც ტკივლით გასცემს, ასეთებიც არიან და ტკივილი მათი ნათლობაა.
არიან გამღებნი, რომლებიც ტკივლი არ იციან, რომელნიც სიხარულს არ ეძებენ და იმ იმედით არ გაიღებენ, რომ ჩაეთვლებათ. ისინი ისევე გასცემენ, როგორც მირტა აფრქვევს სურნელებას და მათი საქციელით უფალი გვესაუბრება და მათი თვალებით უღიმის იგი მიწას.
კარგია მიცემა, თუ გთხოვენ, მაგრამ უკეთესია თხოვნის გარეშე გაცემა, როცა კი ხვდები წინასწარ.
გულუხვისათვის მიმღები კაცის ძებნა უფრო დიდი სიხარულია, ვიდრე თავად გაცემა.
განა რაიმე არსებობს რისი შენახვაც ღირს?
ყველაფერი, რაც გაბადიათ ოდესმე გაიცემა.
ამიტომ გაეცით ახლა, რომ გაცემათა დროს თქვენ გერგოთ და არა თქვენს შთამომავალთ.
ხშირად ამბობთ: `გავცდემიდი, ბევრს გავცემდი, მაგრამ ღირსეული ადამიანისთვის.~
ხენი თქვენს ირგვლივ და ფარანი თქვენს საძოვრებზე ასე როდი ამბობენ, ისინი გაიღებენ რათა იცოცხლონ, რადგან მალვა და შენახვა მათთვის სიკვდილია.
ჭეშმარიტად, ის, ვინც ღირსია თავისი დღენი და ღამენი მიიღოს თქვენგან, ყველაფერი დანარჩენის მიღების ღირსიცაა.
და ის, ვინც სიცოცხლის ოკეანიდან ყლუპის შესმა დაიმსახურა, ღირსია თავისი სასმისი თქვენი ნაკადულით აივსოს.
თვით უდაბნო თუა იმაზე დიდი, რაც თქვენს სიმამაცესა და სიმტკიცეშია დავანებული, გინდ შემწყნარებლობით როცა ღებულობთ?
ვინ ხართ ასეთნი, რომ ადამიანები ქედს იხრიან თქვენი სიამაყის წინაშე და გული გაიღეღონ, რათა ღირსეულობა მათი შიშვლად იხილოთ და სიამყე მათი დარცხვენისაგან განთავისუფლდეს?
ჯერ თავს დაუკვირდით, ღირსეულნი თუ ხართ, რათა გასცეთ ან აიღოთ.
ჭეშმარიტად, მხოლოდ სიცოცხლე იძლევა ცხოვრებას, ხოლო თქვენ, თავს რომ გულუხვებად მიიჩნევთ, მოწმენი ხართ მხოლოდ.
თქვენ, ძღვენის მიმღებნო, ყველაფერს აკი მიირთმევთ, მადლიერებით თავს ნუ დაიმძიმებთ, ნურც თქვენ დაიდგამთ უღელს და ნურც გამცემს გასტანჯავთ!
უკეთესია, მასთან ერთად ამაღლდეთ, დაე, ძღვენი მისი თქვენი ფრთები იყოს.
ხოლო მოვალეობაზე უზომო ზრუნვა, მის დიდსულოვნებაში დაეჭვებაა, ვისთვისაც დედა გულუხვი მიწაა, მამა კი – ღმერთი.



* * *

შემდეგ მოხუცმა მიკიტანმა ჰკითხა:
- ჭამა-სმაზეც გვითხარი.

და მან თქვა:
- ეჰ, თქვენ რომ მიწის სურნელით დანაყრება შეგეძლოთ, როგორც მცენარენი, ჰაეროვნად ფესვგადგმულნი სხივებით ისულდგმულებდით, მაგრამ იძულებულნი რადგან ხართ ხორცით გაძღეთ და ჩვილს დედის რძე აართვათ, რათა წყურვილი მოიკლათ, დაე, საქციელი თქვენი იდუმალი იყოს.
დაე, სუფრა სამსხვერპლოდ გექცეთ, რაზეც ტყისა და ველის ბინადართ, უმანკოსა და წმინდას, მათზე უფრო დიდ სიწმინდეს სწირავთ მსხვერპლად, რაც კაცშია.
როცა ნადირს განგმირავთ, თქვენს გულში ეუბნეთ მას: `ძალა, რომელმაც შენ მოგაკვდინა მეც მომაკვდენს და მეც მშთანთქავს, რამეთუ კანონი, ვიც შენი თავი გადმომცა უფრო დიადია.

სისხლი შენი და სისხლი ჩემი მხოლოდ ცვარია ზეცაზე ადგმული ხისთვის ნაპკური~.

როცა კი ვაშლს ჩაკბეჩთ, თქვენს გულში ეუბნეთ: `თესლი შენი ჩემში ცოცხლობს, შენი გაისის კოკორი ჩემს გულში გაიფურჩქნება, სურნელი შენი ჩემში იშვება სუნთქვად და ერთად ვიხარებთ წელიწადის ყველა დროს~.
შემოდგომისას, ჭირნახულს რომ მოიწევთ და საწნახელში მტევნებს დააღვინებთ, გულში იზრახეთ: `მეც ყურძნის მტევანი ვარ საწნახელში ნაჟეჟი, ღვინო ახალი, ახალ ქვევრებში სამარდისოდ შესანახი...
და ზამთარში, ხაპით რომ მოსვამთ, ყოველი ყლუპი შეიქეთ გულში.
დაე, სამახსოვროდ უგალობდეთ შემოდგომას, რთველსა და საწნახელს: `მრავალჟამიერ გვიხაროდეს ერთად~.
დაე, საგალობელი შემოდგომის სამახსოვროდ დაგრჩეთ. ემადლეთ ვენახსა და საწნახელთ.

* * *

მხვნელმა ჰკითხა:
- შრომაზე რას გვეტყვი.
და მან პასუხად მიუგო: - თქვენ შრომობთ, რათა მიწას არ მოსწყდეთ და სამშვინველს მისას.
რადგან უსაქმურობა თქვენთვის წელიწადის დრონისგან განდგომას ნიშნავს, სიცოცხლეს ვერ იზეიმებთ, დიდებულებითა და Mმშვიდი სიამაყით, რომელიც უსასრულობისკენ აღლუმით მიემართება.
სტვირს ემსაგავსებით, როცა კი შრომობთ, არსება მისი მოდუდუნე წამებს მუსიკად აქცევს.
რომელ თქვენგანს სურდა ლერწამად ყოფნა, მდუმარე და თვინიერი გამხდარიყო, როცა ყოველი შეხმატკბილებულია ირგვლივ.
მუდამ ამბობდნენ შრომა წყევლაა, საქმე კი – ტანჯვა.
გეტყვით: - თუ შრომობთ, დედამიწის ძველ ოცნებებს ასხამთ ხორცს, იმ დღიდან მოყოლებული, რაც თქვენთვის მომზადდა, როცა კი ოცნებაც იშვა.
და, ჭეშმარიტად, საქმით თქვენით გიყვარდეთ სიცოცხლე.
და საქმით თქვენით სიცოცხლის შეყვარება, ყოფიერების უდიდეს საიდუმლოსთან გაახლოვებთ.

მაგრამ თუ თქვენი ტკივილით, დაბადებას რაცხთ უბედურებად და ხორცზე ზრუნვას წყევლად მიიჩნევთ შუბლზე რომ დაგედოთ, გიპასუხებთ: - ოფლის გარდა დაწერილს ვერაფერი წაშლის.
ხშირად ამბობენ ცხოვრება წყვდიადიაო და თქვენც გადაღლილნი იმეორებთ ნათქვამს.
გეტყვით: _ სინამდვილეში ცხოვრება მართლაც რომ უკუნეთია, როცა მისწრაფებანი არ არსებობენ.
ბრმაა ყოველი სწრაფვა თუკი უვიცნი ხართ.
ცოდნაც უნაყოფოა უსიყვარულოდ.
ხოლო საქმენი სიყვარულით ნამოქმედარი თავთან გაახლოებთ, ერთმანეთთან და ღმერთთან.
მაგრამ რაღაა საქმენი სიყვარულითა?
იგი სამოსელის ისეთი ძაფებით ქსოვაა, გულს რაც შებმია, თითქოს ამ შესამოსით შენი მიჯნური უნდა დამშვენდეს.
გულდასმით სახლის შენებას ჰგავს იგი, თითქოს მიჯნური შენი იქ უნდა დასახლდეს.
იგი, სათესებში გულისხმით თესვის მსგავისა და მოსავლის სიხარულს იკრებს, თითქოს მიჯნურმა შენმა უნდა იგემოს.
ყოველივე რასაც იქმ, შენივე სულის ამოსუნთქვით უნდა გაჟღინთო და დალოცვილ წინაპართა მზერასაც ყოველთვის უნდა გრძნობდე.
ხშირად გამიგია როგორ ამბობდით თითქოსდა თვლემდით: ის, ვინც მარმარილოს აჩუქურთმებს და ქვაში მშვენიერების სახებას ამოკვეთს, მიწის მხვნელზე კეთილშობილიაო.
და ის, ვინც ცისარტყელას იჭერს ტილოზე რომ კაცად განასახიეროს, ხამლის დამწვნელზე უპირატესიაო.
მაგრამ გეტყვით, არა ძილში ვარ, შუადღის ნათელში ვფხიზლობ და ქარიც მხცოვან მუხასთან ისევე ნაზად ღიღინებს, როგორც ბალახის ტანწერწეტა ღეროსთან.
და დიდიც ისაა, ვინც ქარის ქროლვას კეთილშობილ ხმოვანებად იღებს და სიყვარულით დაიმღერს.
შრომა ხილულად ქმნილი სიყვარულია.
თუ სიყვარულით არ საქმიანობთ ზიზღად გეჩვევათ შრომა, სჯობს საქმეს თავი ანებოთ, ტაძრის წინ დასხდეთ და მოწყალება მათგან ითხოვოთ, ვინც სიხარულით მუშაკობს.
თუ პურს გულგრილად აცხობთ, იგი მწარეა და სანახევროდ დაგაპურებთ.
თუ ღვინოს უდიერად სწურავთ, იგი იწამლება.
თუ თვით ანგელოზივით კი მღერით, მაგრამ სიმღერა არ გიყვართ, კაცი დღისა და ღამის ხმას ვერ მოისმენს.

* * *

მერე კი ქალმა სთხოვა:
- სიხარული და წუხილიც გაგვადე.

და უპასუხა მან:
- თქვენი სიხარული თქვენივე დარდია შეუნიღბავი ჭა, საიდანაც თქვენი სიცილი მოისმოდა, ხშირად ყოფილა ცრემლებით სავსე.
განა სხვაგვარად ხდება?
ნაღველი თქვენში რაც უფრო ღრმავდება, თქვენი შინაარსიც მეტ სიხარულს იტევს.
სასმისი თქვენი ღვინისა განა ღუმელში არ გამომწვარა?
განა ქნარი, ბგერით რომ გესალბუნებათ ხიდან დანით არ გამოჭრილა?
როცა გიხარიათ, გულში ჩაიხედეთ და მიხვდებით, რომ იმაზე ხარობთ, რაზეც დარდობდით ადრე.
როცა ნაღვლობთ, ისევ გულს უცქირეთ და ნახავთ, რომ ჭეშმარიტად იმაზე ტირით, რაც ადრე გახარებდათ.
ზოგი თქვენგანი ამბობს: სიხარული ნაღველზე ძლიერიაო.

წინასწარმეტყველი

ზოგი კი არა, ნაღველი სჯობნისო. გეტყვით: - ისინი არ განიყოფიან. ერთად გსტუმრობენ და ერთი მათგანი თუ სუფრას თქვენთან ერთად შემოუჯდა, გახსოვდეთ, მეორე თქვენს სარეცელზე თვლემს.
ჭეშმარიტად, როგორც სასწორი ისე ხართ, თქვენივე სიხარულსა და ნაღველს შორის მერყეობთ.
მხოლოდ მაშინ, როცა ცარიელნი ხართ, სიმშვიდეში წონასწორდებით.
საგანძურის მეუფე თქვენი ოქროსა და ვერცხლის ასაწონად როცა გიხმობთ, სიხარული და წუხილიც უთუოდ აიწონდაიწონება.

* * *

მაშინ ქვის მთლელი გამოდგა წინ და თქვა:
- აბა სახლებზეც რამე თქვი.

მან უპასუხა:
- სანამ ქალაქში რამეს ააშენებთ, ჯერ უდაბურ ალაგზე თქვენი წარმოსახვით ააგეთ სახლი.
რამეთუ საკუთარი მწუხარებისას როგორც შინ ბრუნდებით, თქვენშიც ბრუნდება შორეთის მგზავრი, მარტოსული.
სახლი თქვენი, თქვენივე დიდი სხეულია.
ის მზის ქვეშ სახლობს, ღამის დუმილში სძინავს და სიზმრებსაც ხედავს.
განა თქვენს სახლს არ სძინავს და ქალაქიდან სიზმრებად არ მიშედნება? ჭალებსა და გორაკებზე არ მოგზაურობს?
ეჰ, ჩემს პეშვში თქვენი სამკვიდრებლის დატევა რომ შემეძლოს და ტყეებსა და მინდვრებზე მთესველივით მოპნევა!..
ეჰ, ველნი რომ თქვენი ქუჩანი ყოფილიყვნენ, მწვანე ბილიკნი კი ხეივანნი, ერთმანეთი ვენახებში გეძებნათ და უკან, მიწის სუნებით ამოკემსილ ტანისამოსში დაბრუნებულიყავით.
მაგრამ ამის ჟამი ჯერ არ დამდგარა.
მამათმთავრებმა შიშით თავისით, ერთურთთან ძალზე ახლოს მოგიყარათ თავი და შიში ესე, ჩქარა არ გაქარწყლდება. ქალაქის კედლები ასე ჩქარა ოჯახის კერასა და ჭალებს თქვენსას ვერ გამიჯნავენ.
მითხარით ხალხო ორფალესისა, ასეთი რა გაქვთ მაგ თქვენს სახლებში, რასაც ჩარაზულ კარს მიღმა ინახვთ?
გაქვთ სიმშვიდე? წრფელი მისწრაფება, თქვენი სიძლიერის ნიშანი?
გაქვთ მოგონებები? ხის ან ქვის ქმნილებანი, წმინდა მთისაკენ გული რასაც ჭვრეტს?
მითხარით ესე ყოველივე სახლებში თუ გაქვთ?
თუ მხოლოდ სიმყუდროვეს ეპატრონებით ან სიმყუდროვის მოთხოვნილებას, იმ, თავად იდუმალს, ჩუმად რომ მოგიბრძანდებათ სტუმრად, ჯერ მასპინძლად დაგეყუდებათ, შემდგომ კი მეუფედ?
იგი გათვინიერებთ, ჰო, კავითა და შოლტით თქვენს ნაფიცხლარ სურვილებს სათამაშოებად მოგიჩენთ.
თუმცა ხელით ფაქიზია ვით აბრეშუმი, გული აქვს რკინის.
და იავნანას იმიტომ გიმღერთ, რომ სარეცელთან წამოგადგეთ და მასხრად ააგდოს სხეული თქვენი.
ის თქვენს სისადავეს დასცინის და უნატიფესი ჭურჭელივით დამბალ ფოთლებში ფუთავს.
ჭეშმარიტად, მყუდროებისაკენ ლტოლვა სოცოცხლის ვნებას სპობს და დამკრძალავთა სვლაში დაღრეჯილი მიაბიჯებს.
მაგრამ თქვენ სივრცეთა ძენი ხართ და სიმყუდროვეშიც ფორიაქობთ, ხაფანგში მაინც ვერავინ მოგიხელთებთ.
დაე, სახლი თქვენი იალქანი იყოს და არა ღუზა.
არა ჭრილობაზე სადები საფენი იყოს, არამედ თვალთა მცველი ქუთუთო.
ფრთებს არ აკეცავთ, რათა კარში გახვიდეთ, თავს ძირს არ დახრით, რათა ნივნივს მიარტყათ შუბლი და დაშინებულნი სუნთქვსაც არ შეიკავებთ, როცა კედლები შეირყევა და დაიმხობა.
თქვენ სამარხებში როდი იცხოვრებთ, მკვდრებმა ცოცხლებს რომ ჩაუშენეს და მედიდურადაც აზიდული არ უნდა იყოს საცხოვრებელი თქვენი, საიდუმლოს მაინც ვერ დამალავს და ვერც თქვენს ჟინს დააოკებს.
რადგან რაც უკიდეგანოა თქვენში, ზეციერ სავანეშია ამყარებული, რომელთა კარიბჭე ცისკრის ნისლეულია, სარკმელნი კი – ღამის სიმღერანი და სიჩუმე თვისი.

* * *

და მქსოველმა სთხოვა:
- ტანისამოსზე გვითხარი.

მან უპასუხა:
- ტანისამოსი მეტწილ სილამაზეს გიფარავთ, მაგრამ სიმახინჯეს ვერ მალავს.

თქვენ ტანსაცმელში გინდათ ლაღად განმარტოვდეთ, მაგრამ ბორკილით იბოჭებით და აღვირამოდებულნი რჩებით.
მზისა და ქარისთვის ნეტავ თქვენი კანის მიქცევა შეგეძლოთ, მაგრამ არა ტანსაცმლის.
რამეთუ სიცოცხლის სუნთქვა მზის სინათლეშია, ხელი – სიცოცხლის ქარში.

თქვენს შორის ვიღაცა იტყვის: `ეს ჩრდილოეთის ქარმა შეგვიკერა ტანისამოსი, რასაც ვატარებთ~.
გეტყვით: - ჰო, ის ჩრდილოეთის ქარი იყო.
მაგრამ სირცხვილი საფეიქრო დაზგა იყო მისი და დუნე კუნთები – ძაფნი.
საქმის გასრულებისას ტყეში ხითხითებდა ის.
არ დაივიწყოთ, თავმდაბლობა ავი თვალის საფარია.
როცა მანკიერება ქრება, რად იქცევა თავმდაბლობა თუ არა ხუნდად გონებისა დაბინძურებულის.
არ დაივიწყოთ დედამიწას თქვენი შიშველი ტერფის შეხება სიამოვნებს და ქარნი თქვენს თმებთან თამაშს ელტვიან.

* * *

მოვაჭრემ უთხრა:
- ყიდვა-გაყიდვაზეც თქვი.
და საპასუხოდ მან მიუგო: - მიწა თავის ნობათს იძლევა. თუკი ის გეცოდინებათ მუჭები როგორ შეივსოთ, გაჭირვებას არ იგემებთ.
მიწის ძღვენთ გადაცვლით, სიმდიდრესა და კმაყოფილებას მიიღებთ.
მაგრამ თუ ცვლაში სიყვარული და სათნო სამართლიანობა არ იქნება, ზოგი ანგარებამდე მივა, ზოგი – შიმშილამდე.
მეზღვაურენო, მხვნელნო და მთესველნო, მევენახენო, ბაზრის მოედანზე შეხვდით მქსოველებსა და მექოთნეებს, შეხვდით სანელებლების შემგროვებელთ და მაშინღა მოუხმეთ სულს, მიწის მეუფეს, რომ თქვენს შორის დადგეს იგი და დალოცოს სარწყაული თქვენი, რითაც სიმდიდრეებს ახარისხებთ.
გაცვლა-გამოცვლისას კაცნი არ მოუშვათ შიშველი ხელით, ვინც თქვენი შრომის საფასურს ლაყბობით იხდის.
მოლაყბეებს უთხარით: - ან ჩვენთან ერთად წამოდით მინდვრად, ან ზღვაში გაჰყევით ძმებს ჩვენსას და თქვენც ისროლეთ ბადეები, გვერწმუნეთ, მიწა და ზღვა თქვენთვისაც გულუხვი იქნება.
და თუ მესიტყვენი მოვლენ, მოცეკვავენი, მომღერალნი და მესტვირენი, იყიდეთ მათგან, რადგან ისინიც მიწის ნაყოფისა და ნელსურნელების შემგროვებლები არიან. მართალია, რაც მათ მოაქვთ სიზმრებითაა ნაქსოვი, მაგრამ იგია თქვენი სამშვინველის შესამოსელი და შესარგები.

და ვიდრე ბაზრის მოედანს დატოვებთ, დარწმუნდით, რომ ხელცარიელნი იქიდან არავინ წავიდეს.
რადგან სული, მეუფე მიწისა ქარქვეშ მშვიდად ვერ დაიძინებს, სანამ თქვენს შორის ყველაზე მცირედის საჭირველი არ დაკმაყოფილდება.

* * *

მერე ქალაქის მოსამართლე გაავიდა და თქვა:
-დანაშაულსა და სასჯელზე გვიამბე.

და მან უპასუხა:
- მაშინ, როცა სული თქვენი ქარზე ქროლვით მოგზაურობს, მარტონი ხართ და დაუცველნი, სხვებისათვის სჩადიხართ სიბოროტეს ანუ თავს ავნებთ.
მადლმოსილის კარზე ამიტომ აკაკუნებთ და შეუმჩნევლად რჩენილნი ელით.
ოკეანის მსგავსია თქვენი ღვთაებრივი არსობა.
ის ყოველთვის შეულახავი რჩება.
და ვით ეთეროვნება ისე აზიდავს დაფრთიანებულთ.
თვით მზეს ემგვანება თქვენი ღვთაებრივი არსობა.
მან თხუნელის სორონი არ იცის და არც ასპიტის ხვრელებს ეძიებს, მაგრამ არა მხოლოდ ღვთაებრივი არსობით ჯერდება თქვენი ბუნება, თქვენში ჯერ ბევრი კაცისაა და ბევრი კიდევ არაა ადამიანის, უშნო ჯუჯაა თქვენში მთვლემარე, ბურუსში ვინც გამოღვიძების საპოვნელად დაწანწალებს.
ადამიანზე თქვენში, ამაზე მინდა გითხრათ.
რადგან მან და არა ღვთაებრივმა არსობამ ან ბურუსში მოწანწალე ჯუჯამ განაპირობა დანაშაული და სასჯელი.
ხშირად გამიგია როგორ იტყოდით მასზე, ვინც სიბოროტეს სჩადის, თითქოს ის ერთ-ერთი თქვენგანი არაა, ვიღაც უცხო სტუმარია თქვენს სამყაროში დაუპატიჟებელი.
მაგრამ გეტყვით: - როგორც წმინდანნი და მართალნი უზენაესზე მეტად ვერ ამაღლდებიან, რომელიც ყოველ თქვენგანშია, ისე ავბედითი ალქაჯნი ვერ დაეცემიან იმაზე დაბლა, ზნედაცემული რაცაა თქვენში განრთხმული.
და როგორც მთლიანად, ხის მდუმარე თანხმობის გარეშე, ვერც ერთი ფოთოლი გაყვითლდება თავისით, ასევე ავის ჩამდენი ვერ ჩაიდენს სიბოროტეს უკლებლივ ყველა თქვენგანის ფარული ნების გარეშე.
ერთად მიდიხართ ერთნაბიჯ თქვენი ღვთაებრივი არსობისკენ.
თქვენ გზა ხართ და მგზავრნიც მასზე.
და როცა ვინმე ეცემა, ის უკანმომავალთათვის ეცემა დაბრკოლების ლოდზე რომ მიანიშნოს.

წინასწარმეტყველი

ის წინმავალთა გამოც ეცემა მეწინავედ რომ მიაბიჯებენ ჩქარა და გამართულად, მაგრამ ლოდი გზიდან არ მოაშორეს.

და აი, კიდევ რას გეტყვით, თუმცა სიტყვა ესე, მძიმე ტვირთად დაგაწვებათ გულზე: _ მოკლული თავისი მკვლელის თანაზიარია და გაძარცვულიც დამნაშავეა, რათა გაძარცვეს.
უბიწო, ბიწიერის საქციელში არა უდანაშაულო.
და ყველა ცოდვას განშორებული წმინდანი, ავსულის ნაცოდვილარშიც არაა უმანკო.
ჰო, დამნაშავე ხშირად დაზარალებულის მსხვერპლი ხდება.
და მსჯავრდებული, უფრო ხშირად უდანაშაულოთა და პატიოსანთა გამო აგებს პასუხს.
თქვენ არ ძალგიძთ განსაზღვროთ ვინაა სამართლიანი ან უსამართლო და ღვთისმოსავი უღმრთოსაგან გამიჯნოთ, რადგან მზის პირისახის წინა ერთად დგანან ისინი, როგორც შავი და თეთრი ძაფია ერთად გადაფსკვნილი.
და როცა შავი ძაფი წყდება, მქსოველი მთლიანად ნაქსოვს აკვირდება და ფეიქრის დაზგასაც ამოწმებს.

და თუ სასამართლოზე, ვინმე მოღალატე ცოლს ამხელს, დაე, იმავე სასწორით მისი ქმრის გული აწონოს და საწყაულით სამშვინველი არწყას მისი.
და ის, ვინც გადაწყვეტს მჩაგვრელს დაარტყას, ჯერ ჩაგრულის სულს დასწვდეს.
და თუ ვინმე თქვენგანი დასჯას სამართლის სახელით მოინდომებს და ამხმარ ხეს მოუქნევს ცულს, დაე, ჯერ მის ფესვებს ჩახედოს.
ჭეშმარიტად, იგი ცუდ და კარგ ფესვებს იპოვნის, ნაყოფიერს და უნაყოფოს, დედამიწის მდუმარე გულში ერთი ფსკვნილით ჩახვეულს.
და თქვენც მსაჯულნო, სამართლიანად რომ გამოიყურებით, მათ რა განაჩენს გამოუტანთ, ვინც ხორცითაა მართალი, მაგრამ ქურდია სულით?
როგორ დასჯით იმას, ვინც ხორცს მოაკვდენს, მაგრამ თვითონაა სულით მკვდარი.
როგორ შეგიძლიათ ბრალი მას დასდოთ, ვინც რიოშად იქცევა და მდევნელია, როცა თვითონაა ღირსებაშელახული და დევნილი?
როგორ დასჯით მათ, ვინც იმდენი მოინანია რამდენიც არ შუეცოდია?
ნუთუ მონანიაება მართლმსაჯულება არაა? იგივე კანონით დადგენილი, რასაც სიხარულით დაემორჩილებოდით?
მაგრამ უდანაშუალოს სინანულს ვერ ჩააგონებთ და ვერც დამნაშავის გულს გაათავისუფლებთ მონანიებისგან.
მოუხმობელი ღამით იხმობს, რათა ადამიანებმა გამოიღვიძონ და თავი შეიცნონ.
გაიგოთ გინდათ რა არის მართლმსაჯულება. მაგრამ როგორ? თუ ყველა საქმენი თქვენნი დღის შუქზე არ გიატანეთ.
მაშინ კი შეიტყობთ, რომ დაცემულიც და ამაღლებული ერთი კაცია, თავის ჯუჯა არსის ღამეთა და თავის დღეთა ღვთაებრივი არსობის შუაბინდებში მოარული.
და რომ ტაძრის დიდი ქვაკუთხედი, საძირკველში ჩაყოლებულ უმცირეს ქვაზე უმაღლესი არაა.

* * *

შემდეგ მეკანონემ ჰკითხა:
- მოძღვარო, ჩვენს კანონებზე რას გვეტყვი?
და მან მიუგო:
- თქვენ გულმოდგინედ აწესებთ კანონებს და მეტი გულმოდგინებით არღვევთ მათ. ოკეანის სანაპიროზე მოთამაშე ბალღებივით ხართ, ქვიშის კოშკების აგება რომ უყვართ და მერე სიცილ-თამაშით ნგრევა მათი.
მაგრამ, სანამ თქვენ ქვიშისაგან კოშკებს აგებთ, ოკეანე ისევ მოაქცევს ქვიშას.
და როცა მათ ანგრევთ, ოკეანეც თქვენთან ერთად ლაღობს.
ჭეშმარიტად, ყოველთვის უმწიკვლოთა ერთად ლაღობს ოკეანე.
მაგრამ მათზე რაღა ვთქვათ, ვისთვისაც საწუთრო ოკეანე არაა და არც კანონია კაცის მიერ შეთხზული ქვიშის კოშკი.
ვისთვისაც ცხოვრება კლდეა, ხოლო კანონი საჭრისი, ხატად თვისად მას, რითაც მოირგებენ, რა ვუთხრათ მათ?
ხარზე რაღა ვთქვათ, უღელი რომ შეჰყვარებია, ხოლო უღრანის დომბსა და ირემს უბინადრო მოწანწალედ თვლის?
ბებერ ასპიტზე რაღა ვთქვათ პერანგს რომ ვეღარ იცვლის და ყველა დანარჩენს ტიტლიკანა უსირცხვილოდ რაცხს?
ან მასზე, ვინც საქორწილო სუფრას ადრიანად მიუჯდება და მადიანად გამძღარი მალევე მიდის და გზად ამოთქვამს, რომ ყველა წვეულება სისაზიზღრეა და ყველა წვეული კანონის დამრღვევი?
ან მათზე რაღა ვთქვათ, ვინც მზის სხივებქვეშ დგანან, მაგრამ მზისკენ ზურგით?
ისინი თავიანთ ჩრდილებს ხედავენ ცხვირწინ და ამ ჩრდილებს მიიჩნევენ კანონად.
მზე რაღაა მათთვის, თუ არა ჩრდილთამშთანთავი?
და კანონის ცნობა რაღაა თუ არა მიწაზე პირქვეგართხმული ჩრდილების კაწვრა?
მაგრამ თქვენ, ვინც მზეს სახით ეგებებით, რომელი ნაკაწრები აღგიდგებიან წინ?
თქვენ, ქარის თანამოგზაურნო, რომელი აფქიონი განიშნებთ გეზს?
რომელი ადამიანური კანონი შეგბოჭავთ? თუ უღელს ჩამოიხსნით, მაგრამ არა სატუსაღოს კართან?
თუ იცეკვებთ და კაცის ხერბოლკილებს არ შეეხებით, რომელ კანონთა შიში გექნებათ?

ხალხო ორფალესისა, შენ დოლის დაჩუმებაც შეგიძლია და ქნარის დადუმებაც, მაგრამ იადონს ვინ აუკრძალავს გალობას?

* * *

და მჭერვმეტყველმა უთხრა:
_ თავისუფლება გვიმხილე.

უპასუხა:
- ქალაქის კარიბჭესთან და თქვენი ოჯახის კარებთანაც მინახიხართ თავისუფლებას როგორ ეთაყვანებით, ასე მონებიც თავს იმიცირებენ მტარვალის წინაშე დამხობილნი რომ ქებით აქებენ მას, სიკვდილისათვის მის მიერვე განწირულნი.
ასეა, ტაძრის წალკოტში და ციხე-კოშკის ჩრდილებშიც მინახავს თქვენგან ყველაზე თავისუფალნი, უღელ-ბორკილივით რომ დაატარებენ საკუთარ თავისუფლებას!
და გული მიკვდება, რადგან თქვენ თავისუფალანი მხოლოდ მაშინ გახდებით, როცა თვით თავისუფლების ძიების სურვილი ლაგამად ამოგედებათ და თავისუფლებაზე, როგორც უკვე მიღწეულსა და განცდილზე ფუჭად ლაყბობას შეწყვეტთ.
მართლა თავისუფალნი მაშინ კი არ შეიქმნებით, თქვენი საწუთრო რომ უზრუნველყოფილი იქნება, მწუხარება და განსაცდელცამოშორებული, არამედ მაშინ, რომცა თქვენი ცხოვრება ამით იქნება სავსე. თქვენ კი, ამაღლდებით მასზე ყველა ბორკილით დაშიშვლებული.
და დღესა და ღამეზე როგორ ადიდდებით თუ ჯაჭვს არ გაარღვევთ, საწუთროს შუაგული თქვენი, შემეცნების პირველი გაცისკრებისას რითაც შეიკარით?
ჭეშმარიტად, რასაც თავისუფლებას არქმევთ, ამ ჯაჭვთაგან ყველაზე გამძლეა და ყოველი კვანძი მისი მზეზე ბრწყინავს და გაბრმავებთ.
გასათავისუფლებლად თქვენ რა გსურთ განიგდოთ, თუ არა თქვენივე თავის ყოველი ასო?
ეს თუ არასამართლიანი კანონია, რასაც ახლავე შეცვლიდით, მაშ თქვენს შუბლზე თქვენივე ხელით რატომაა ნაწერი?
მას ვერ წაიშლით, გინდ ცეცხლს მიეცით კანონთა წიგნნი, მას თქვენ ვერც მსაჯულთა შუბლიდან ჩამოწმენდთ, გინდ სახეზე მთელი ზღვა მიარეცხოთ.
და თუ ტახტიდან მტარვალის ჩამოგდება განიზრახეთ, ჯერ შეხედეთ, თქვენში აღამრთული მისი ტახტი თუ დაინგრა.
რადგან თავისუფალსა და ამაყზე მტარვალი როგორ იბატონებს თუ მათ თავისუფლებაში კირთი არაა და სიამაყეში სირცხვილი?
თუ ამას მზრუველობად მიიჩნევთ, რისგანაც ტავის დაღწევას ლამობთ, მაშინ ასეთი მზრუნველობა თქვენ მიერ უფროა არჩეული, ვიდრე თავსმოხვეული.
და თუ იგი შიშია, რასაც მოიშორებდით, მისი მიზეზი თქვენს გუშლი უნდა ეძიოთ და არა შემშინებლის ხელებში.

მართლაცდა, ყველაფერი რაც თქვენშია, მუდმივად ნახევრადჩახუტებული მოძრაობს, სანატრელი და საშინელი, სანუკვარი და საზიზღარი, რასაც ეძიებთ და რასაც გაექცეოდით.
ეს ყოველივე თქვენში ბორგავს, ვით შუქი და ჩრდილი დაწყვილებული.
დ როცა ჩრდილი მკრთალდება და ბოლოს ქრება, მბჟუტავი შუქი სხვა შუქისათვის ჩრდილდება.
თქვენი თავისუფლებაც ასეა, ბორკილების დაკარგვით იგი უფრო დიდი თავისუფლებისათვის გარდაიქმნება ბორკილად.

* * *

ქურუმი ხელახლა ალაპარაკდა და სთხოვა:
- გონებსა და ვნებაზე გვითხარი.

და მან უპასუხა:
- ხშირად სამშვინველი თქვენი ის ბრძოლის ველია, სადაც ჭკუას და გონებას, ვნებებთან და მიდრეკილებებთან გაუმართავთ ომი.
ნეტავ კი მშვიდობისმყოფადი ვიყო თქვენდა სამშვინველად, ნეტავ კი შემეძლოს თქვენ ასოთა მეტოქეობის კეთილხმოვანებად გადაქცევა.
მაგრამ როგორ შევძლო, თუ მშვიდობისყოფელნი თქვენ არ გახდებით, ყოველ თქვნს ნაწილაკს თუ არ შეიყვარებთ?

გონიერება თქვენი და ვნებანი, ზღვებზე მოცურავე თქვენი სამშვინველის საჭე და აფრებია.
თუ აფრები დაფხრეწილი გაქვთ ან საჭეა გამტყდარი, მხოლოდ ტალღებს შეგიძლიათ დაჰყვეთ და დინებას გაჰყვეთ, ან მშვიდ ზღვაში გაუნძრევლად იტივტივოთ.
რამეთუ მარტოდ მმართველი გონიერება, ძალაუფლებაშეზღუდულია, მხოლოდ ვნება კი ხანძარია თავის შთანმთქმელი.
დაე, ამიტომ სამშვინველმა თქვენმა, ჭკუაგონება ვნებათა მწვერვალებზე აზიდოს, რათა ამღერება შესძლოს და დაე, მან მართოს ვნება გინივრულად, ვნებამ რომ იცოცხლოს მკვდრეთით აღმდგარმა და ფენიქსის დარად ფერფლიდან აღმოცენდეს.
ვინატრებდი, რომ გონსა და გატაცებებს, თქვენს სახლში ორ ძვირფას სტუმრად მიიჩნევდეთ.

წინასწარმეტყველი

ერთ მათგანს ხომ არ სცემთ უფრო დიდ პატივს ვიდრე მეორეს, რადგან ერთს ვინც მასპინძლობს, ის ორთავეს ნდობასა და სიყვარულს კარგავს.
როცა ბორცვზე ალვის დაფერფლილ ჩრდილებსა და სიგრილეში, მშვიდად სხედხართ და უკიდეგანო მინდვრებსა და ჭალებს გასცქერით, დაე, იმ სიჩუმეში თქვენმა გულმა წაიღიღინოს: `ღმერთი გონიერებაში ივანებს~.
და როცა ქარიშხალი ატყდება და ქარბუქი ტყეებს აწეწავს, ხოლო სიდიადეს ზეცისას ელვა და ჭექა-ქუხილი ბრძანებს, დაე, თქვენმა გულმა ძრწოლვით ამოთქვას: `ღმერთი ვნებისკენ იღწვის~.
და რადგან ღვთის საუფლოში სუნთქვანი ხართ და ღვთაებრივი ტყეთა ფოთოლნი, თქვენც გონიერებაში ხართ დავანებულნი და ვნებისკენ მიემართებით.

* * *

შემდეგ ქალმა სთხოვა:
- ტკივლის შესახებ გვითხარი.

და მან თქვა: - თქვენი ტკივილი იმ ნიჟარის მტვრევაა, შესმენის ნიჭს რომ ითქვისებს.
რომ მარცვალი შუა უნდა გაიპოს, რათა მზეს გული აჩვენოს, ასე თქვენც უნდა განიცადოთ ტკივილი.
თქვენი გული, ცხორებისეული სასწაულების ყოველდღიური გაკვირვებით რომ იღლებოდეს, ტკივილი უფრო საკვირველი მოგეჩვენებოდათ, ვიდრე სიხარული.
და წეილიწადის დრონს თქვენი გულისა, ისევე მიიღებდით, როგორც ყოველთვის ღებულობდით დრონს წელიწადისას თქვენთა ჭალებზე წარმავალთ.
და მწუხარებათა ზამთრებს თქვენსას მშვიდად განჭვრეტდით.
ბევრი რამ თქვენი ტკივილისა, თქვენ მიერვეა არჩეული.
იგი ბანგია მწარე, თქვენს ავადურ არსობას მკურნალი რითაც განკურნავს.
ამიტომ ენდეთ მკურნალს და იგემეთ წამალი სიმშვიდესა და მდუმარებაში, რადგან მის მტკიცე და მძიმე ხელს, განუჭვრეტელის მზრუნველი ხელი მიმართავს.
თუმცა სასმისი, რასაც ის გაწვდით ბაგეებს გითუთქვთ, იგი იმ თიხისაა, მექოთნემ რომ თავისი წმინდა ცრემლებით განამა.

* * *

და სთხოვა კაცმა:
- თვითშემეცნება გვასწავლე.

და მან მიუგო:
- მდუმარებაში თქვენი გულები დღეთა და ღამეთა საიდუმლოებას იგებენ, მაგრამ ყურთა თქვენთა გულისხმის სმენა სწყურიათ.
გინდათ სიტყვებით შეიცნოთ ის, რაც ფიქრით იცით ყოველთვის.
გინდათ თითები ახლოთ თქვენი სიზმრების შიშველ სხეულებს.
მშვენიერია.
უნდა გადმოიღვაროს თქვენი სამშვინველის წყარო მალული და რაკრაკით მიედინოს ზღვას.
და მაშინ საკუთარი, უკიდეგანო სიღრმეთა განძი თვალთა თქვენთა გაგემხილებათ.
ნურც თქვენი ცოდნის სიღრმეებს გაზომავთ არგანითა და საძირავით.
რადგან არსობა თქვენი ზღვაა უსაზღვრო და ულევი.
ნუ იტყვით: `მე მთელი ჭეშმარიტება აღმოვაჩინე~, უკეთესია თქვათ: `მე ჭეშმარიტება აღმოვაჩინე~.
ნუ იტყვით: `მე სამშვინველის გზა ვიპოვე~, უმჯობესია თქვათ: `მე ჩემს გზაზე მიმავალი სამშვინველი შემხვდა~.
რადგან სამშვინველი ყველა გზით დადის.
სამშვინველი მხოლოდ ერთი გზით არ დადის და არც ლერწამივით იზრდება.
სამშვინველი იხსნება და მშვენდება, როგორც ლოტოსის ყვავილი იფურჩქნება უთვალავი თავისი ფოთლით.

* * *

მაშინ მასწავლებელმა თქვა.
- გვითხარი სწავლებაზე.

Dდა თქვა მანაც:
- ვერც ერთი კაცი გაგიმხელთ იმას, რაც უკვე დაფლული თქვენი შემეცნების გარიჟრაჟზე თვლემს.
მოძღვარი, ვინც მოწაფეების გარემოცვაში ტაძრის ჩრდილში დაიარება, არა თავისი სიბრძნით გასცემს, არამედ მოწყალებისა თავისი რწმენით.
თუ ის ჭეშმარიტად ბრძენია, თავისი სიბრძნის საუფლოში კი არ მიგაბრძანებთ, ის თქვენივე გონების ზღურბლთან მიგიყვანთ.
ვარსკვლავთმრიცხველი სივრცის თავისებურ ხედვაზე გესაუბრებათ, მაგრამ ამ ცოდნას არ გიწილადებთ.
მუსიკოსს შეუძლია რითმი გადმოგცეთ, რითაც მთელი სამყაროა გაჟღენთილი, მაგრამ სმენას ვერ გადმოგცემთ, რითმს რაც ჩაიჭერს და ვერც ხმას, ექოდ რაც უბრუნდება.
და რიცხვთა მეცნიერებაში ხელდასხმული საზომსა და საწყაულზე კი იტყვის, მაგრამ თქვენ ვერ შეიძღვენათ იქ.
რადგან ერთი კაცის ხილვები მეორეს ვერ აფრთიანებს.
და რადგან ყოველი თქვენგანი ღვთის შემეცნებაში მარტოა, ასევე სათითაოდ მარტონი უნდა იყოთ ღვთის თქვენეული შემეცნებით და დედამიწის თქვენული წვდომით.

* * *

და ყმაწვილმა სთხოვა:
- მეგობრობაზე გვიამბე.

და მან პასუხად:
- შენი მეგობარი შენივე ხორცშესხმული მისწაფებანია. ის მინდორია შენი, სიყვარულით რომელსაც თესავ და რომლიდანაც მადლიერების სიტყვებით აკრეფ მოსავალს.
ის სუფრაა შენი და კერა.
რადგან მასთან მოდიხარ დამშეული და მასთან ეძიებ სიმშვიდეს.
როცა მეგობარი გულს გადაგიშლის, არ შეგეშინდეს შენთვის თქვა: - `არა” და ნურც `ჰო~-ს დამალავ.
და როცა ის დუმს, დაე, გული შენი მისი გულის სმენას განაგრძობდეს.
რადგან ყველა ფიქრი, ყველა ნატვრა, ყველა იმედი მეგობრობაში იბადება და მდუმარე სიხარულში გაიზიარება უსიტყვოდ.
როცა მეგობარს განეშორები რ იდარდო.
რადგან ის, რაც მასში ყველაზე მეტად გიყვარს, მის არყოფნაში უფრო გაცხადდება, მთასაც ხომ მთასვლელი დაბლობიდან უკეთ ხედავს.
დაე, მეგობრობაში სხვა არა იყოს მიზანი თუ არა სულის სიღრმეთა წვდომა.
რადგან სიყვარული, რომელიც საკუთარი იდუმალების გარდა კიდევ რაიმე სხვას ეძებს, სიყვარული არაა, იგი უფრო ბადეა გაშლილი, რაშიც მხოლოდ უსარგებლო ებმის.
დაე, საუკეთესო შენში, შენი მეგობრისათვის იყოს.
და თუ მას წილად შენს ზღვათა მოქცევის შეცნობა ერგო, დაე, მან მისი მიქცევაც შეიცნოს.
რას გარგებს მეგობარი თუ მას დროის მოსაკლავად ეძებ?
ყოველთვის ეძიე იგი, რათა დრო განიცხოვრო.
რადგან იგი შენი ნატვრის ასასრულებლადაა მოწოდებული და არა შენი სიცარიელის შესავსებად.
დაე, სიცილი და ურთიერთტრფობა გაჰყვეს მეგობრობის სიტკბოებას.
რადგან წინწკალ ცვარში, თავის დილას შეეგებება გული და გამოცოცხლდება.

* * *

შემდეგ თქვა სწავლულმა:
- გვითხარი მეტყველების შესახებ.
და მან საპასუხოდ მიუგო: - თქვენ მაშინ მეტყველებთ, როცა თქვენივე ფიქრებს ემიჯნებით.
და როცა თქვენი გულის სიმარტოვეში ვეღარ ბინადრობთ, ბაგეზე გადაგისახლდებათ ბგერა.
ბევრ თქვენს სიტყვაში ხშირად ფიქრი სანახევროდაა მოკვდინებული.
რადგან ფიქრი ჩიტია სივრცეში, რომელიც სიტყვათა გალიაში ფრთებს კი შეარხევს, მაგრამ ვერ აფრინდება.

თქვენს შორის ისეთები არიან, სიმარტოვის შიშით ვინც მრავალმეტყველს ეძიებენ.
ასეთებს, მარტოობის მდუმარებში მათი შიშველი არსობა წარმოუდგება თვალწინ და ისინი გარბიან.
არიან ასეთები, საუბრისას უნებლიედ ჭეშმარიტებას რომ აღმოაჩენენ, თვითონაც რომ არ ესმით ისე.
არიან ისეთები, ჭეშმარიტებას თავის თავში რომ ინახავენ, მაგრამ სიტყვებით არასდროს გაამჟღავნებენ.
მათნაირ გულებში, სული დადინჯებულ მდუმარებაში ცხოვრობს.
თქვენს მეგობარს სადაც არ უნდა შეხვდეთ, გზის განაპირას თუ ბაზრის მოედანზე, დაე, ბაგეებს სული გიმოძრავებდეთ და ენას გიმართავდეთ.
დაე, ხმოვანება თქვენი ხმისა მის ყურთასმენას მისწვდეს.
რადგან სამშვინველი მისი, თქვენი გულის ჭეშმარიტებას ისევე შეინახავს, ღვინის გემო როგორც მოაგონდება.
როცა ფერი დავიწყებულია და აღარაა სასმისი.

* * *

და ვარსკვლავთმირცხველმა თქვა:
- მოძღვარო, დროის შესახებ რას გვეტყვი?

და მან უპასუხა:
- თქვენ დრო გინდათ გაზომოთ, უზომო და განუზომელი.

წინასწარმეტყველი

თქვენ საათსა და წელიწადის დროის მიხედვით გინდათ იცხოვროთ და სულიც კი დაუმორჩილოთ მათ.
დრო ნაკადულად გინდათ აქციოთ, რათა მის ნაპირას დასხდეთ და დინებას თვალი ადევნოთ.

მაგრამ უდროობა თქვენში, სიცოცხლის უდროობას შეიცნობს.
და ისიც იცის რომ გუშინდელი მხოლოდ დღევანდელის ხსოვნაა, ხვალინდელი კი მისი ოცნება.
და რაც გალობს და აზროვნებს თქვენში, ჯერ კიდევ იმ პირველ წამშია დავანებული, რამაც სივრცეში ვარსკვლავნი მოაბნია.
რომელი თქვენგანი არ გრძნობს რომ ძალა მისი სიყვარულისა განუსაზღვრელია?
და ვინ არ შეიგრძნობს რომ თვით სიყვარული თუმცა კია უკიდეგანო, მაგრამ მისი ბუნების შუაგულშია მოთავსებული და სასიყვარულო ფიქრებისა და საქმეთა მწკრივით არ განივრცობა.
და განა დრო მსგავსი არაა სიყვარულისა, განუყოფელი და განუზომელი?
მაგრამ თუ დრო საფიქრალში, წელიწადის დროებით უნდა გაზომოთ, დაე, ყოველმა მათგანმა ყველა დანარჩენი მოიცვას.
და დაე, დღევანდელმა, დღე გარდასული გულში ჩაიკრას ხსოვნით და გაისი კი ჟინიანი ლტოლვებით.

* * *

და ქალმა ერთმა უხუცესმა თქვა:
- გვითხარი სიკეთესა და ბოროტებაზე.
და მან მიუგო:
- მე სიკეთეზე თქვენში შემიძლია გესაუბროთ, მაგრამ არა სიბოროტეზე, რადგან რაა სიბოროტე თუ არა შიმშილითა და წყურვილით გატანჯული სიკეთე.
მართლაცდა, როცა სიკეთე შიმშილს განიცდის, იგი საკვებს ბნელ გამოქვაბულშიც კი ეძებს და წყურვილისას დამყაყებული წყალიც არ ეთაკილება.

თქვენ კეთილნი ხართ, როცა თავთან ხართ ერთნი.
მაგრამ როცა თავთან ერთნი არ ხართ, არ ბოროტდებით.

რადგან გაყოფილი სახლი მპარავთა ბუნაგი როდია, ის მხოლოდ და მხოლოდ გაყოფილი სახლია.
და გემსაც საჭეს გარეშე, სახიფათო კუნძულებს შორის ძალუძს უგზოო ტივტივი ისე, რომ ფსკერზე არ დაიძიროს.
თქვენ კეთილნი ხართ, როცა თქვენივე თავიდან ცდილობთ გასცეთ.
მაგრამ ბოროტნი არ ხართ, როცა კი თქვენთვის სარგებელს ეძებთ.
რამეთუ, სარგებლის მოპოვებისას თქვენ ფესვნი ხართ, მიწას ვინც დაეწაფება და მის მკერდს წოვს.
მერწმუნეთ, ნაყოფი ფესვს არ ეტყვის: `ჩემნაირი იყავი, მწიფე დ მწვნიანი, ჩემი ბარაქით ბედოვლათი~.
რადგან ნაყოფისთვის გაცემაა საჭირო, როგორც მიღება ფესვისთვის.

თქვენ კეთილნი ხართ, როცა ლაპარაკობთ ძილქუშიდან მთლიანად გამოღვიძებულნი.
მაგრამ არ ხართ ბოროტნი, როცა გძინავთ და ენა თქვენი ტყუილად ლაყბობს.
და ენაბრგვილობასაც ძალუძს უძლური ენის გამაგრება.
თქვენ კეთილნი ხართ, როცა მიზნისკენ მტკიცე ნაბიჯით თამამად მიიწევთ.
მაგრამ ბოროტნი არ ხართ, როცა კოჭლობთ მისკენ მივალნი.
ისინიც კი, ვინც კოჭლობენ, უკან-უკან არ მიდიან.
მაგრამ თქვენ უფრო სწრაფნი ხართ და ძლიერნი, კოჭლს კოჭლად არ მოაჩვენებთ თავს და საქციელი ესე, ზნეკეთილად მიგაჩნიათ.
ვერ დაითვლება მაგალითნი თქვენი სიკეთისა, მაგრამ ბოროტნი მაშინაც არ ხართ, როცა არ ხართ კეთილნი.
თქვენ მხოლოდ უქმობთ და ზარმაცობთ.
ეჰ, ირმებს რომ კუთათვის სიმარდის სწავლება არ ძალუძთ!..

თქვენი თავისკენ ლტოლვაში ვეებადაა თქვენი სიკეთე და იგი ყოველ თქვენგანშია.
მაგრამ ზოგში ლტოლვა ძალუმი ნაკადია, თქვენს წყლებს რომ ზღვისკენ მიაქანებს და მთაბართა საიდუმლოებანი და ტყეთა სიმღერანიც თან მიჰყავს.
ზოგში იგი პაწია ნაკადულია, განშტოებებში რომ იკარგება, გაიმარყუჟებს და შრება, ვიდრე კი მისწვდება ნაპირს.
მაგრამ დაე, ის, ვინც ბევრს მიილტვის, ნუ ეტყვის მას, ვინც მცირედით კმაყოფილდება: `რატომ აყოვნებ და მერყეობ?~
რამეთუ ჭეშმარიტად კეთილი შიშველს არ ჰკითხავს: `სადაა სამოსელი შენი?~ და არც უსახლკაროს: `რა დაემართა სახლს შენსას?~


* * *

შემდეგ ქურუმმა დასძინა:
- ლოცვაზე გვითხარი.

და მან მიუგო:
- თქვენ ლოცულობთ მწუხარებასა და საჭიროების ჟამს, ნეტავ ასევე დოვლათსა და სიხარულის სიუხვისას ლოცულობდეთ.
რადგან არსებობს განა ლოცვა, თუ არა თქვენივე ცოცხალ საუნჯეში შემღწეველი?
და თუ სივრცეში თქვენი წყვდიადის განფენით თავს ინუგეშებთ, მაშ თქვენ, გულის გაცისკროვნებეული გამონათებით ჰპოვებთ სიხარულს.
და თუ სამშვინველი თქვენი ლოცვისთვის გიბიძგებთ როცა კი სტირით, დაე, მაშინაც კი როცა მოთქვამთ, იგი ისევ და ისევ გიბიძგებდეთ მანამ, სანამ არ გაიცინებთ.
ლოცვისას ამაღლდებით, რათა ჰაერში მათ შეხვდეთ, ვინც ამჟამისათვის ლოცულობს და ვისაც შესაძლოა შეხვდეთ მხოლოდ ლოცვის ჟამს.
ამიტომ იმ უხილავ ტაძარში, მხოლოდ სატკბო ურთიერთობისათვის და დიადი აღფრთოვანებისათვის შედით.
რადგან თუ ტაძარში შეხვალთ რომ მოითხოვოთ, არ მიიღებთ.
თუ შეხვალთ და ძირს დაემხობით, არ წამოგაყენებენ.
და გინდ შეხვიდეთ რათა სხვებისათვის სიკეთე გამოლოცოთ, ლოცვა თქვენი შესმენილი არ იქნება.
ისიც საკმარისია, რომ უხილავ ტაძარში შედიხართ.

მე ვერ გასწავლით სიტყვებით ლოცვას.
ღმერთს თქვენი სიტყვები მხოლოდ მაშინ ესმის, როცა ის თვითონ გამოთქვამს მათ თქვენი ბაგიდან.
და ვერც ზღვათა, ტყეთა და მთათა ლოცვებს გასწავლით.
მაგრამ თქვენ - მთათა და ტყეთა და ზღვათა შობილნო, მათ ლოცვებს თქვენსავე გულში იპოვნით.
თუ ღამის სიჩუმეს ყურს მიუგდებთ, მყისვე მოუსმენთ მდუმარებაში როგორ უბნობენ ისინი: `უფალო ჩვენო, დაფრთიანებული ჩვენი არსობა შენი ნებაა ჩვენში ვნებული.
იგი ნდომაა შენი, ჩვენში მონდომებული.
იგი ზრახვაა შენი, იმ ჩვენ დღეებს, შენ რომ გეკუთვნის, იმ ღამეებად რომ აქცევს, ასევე შენი რაცაა.
ჩვენ ვერაფერს შეგთხოვთ, რადგან შენთვის ცნობილია ჩვენი სათხოვნელი, სანამ ისინი გაგვიჩნდებიან.
შენი არს ჩვენი სათხოვნელი და ბევრის გაცემისას შენ ყველაფერს გვაძლევ~.

* * *

და წინ განდეგილი გადმოდგა, ქალაქში წელიწადში ერთხელ ვინც ჩამოდიდოდა და თქვა:
- ტკბობა-განცხრომაზე რაღას იტყვი?

და მან უპასუხა:
- ტკბობა თავისუფლების სიმღერაა.
მაგრამ არა თავისუფლება.
თქვენს სურვილთა იერია,
მაგრამ არა მათი ნაყოფი.
იგი სიღრმეა სიმაღლის შემავედრებელი,
ამგრამ არა ღრმა და არა მაღალი.
იგი ტყვეა გალიაში ფრთების შემრხევი,
მაგრამ არა შემოზღუდული სივრცე.
მართალია, ტკბობა ჭეშმარიტად თავისუფლების სიმღერაა.
სიმოვნებით მოვისმენდი მთელი გულით როგორ მღერით, მაგრამ არ ვისურვებდი რომ ამღერებისას გული დაკარგოთ.

არიან თქვენს შორის ჭაბუკნი, სიტკბოებას რომ ეძებენ, მათ კი ასამართლებენ და ემდურიან.
მე არც გავასამართლებდი და არც ვუსაყვედურებდი. დაე, ეძიონ!
რადგან ისინი არა მხოლოდ ტკბობას იპოვნიან.
მას შვიდი დაი ჰყავს და მათში ყველაზე უმცროსი სიტკბოებაზე მშვენიერია.
განა იმ კაცზე არ გსმენიათ მიწაში ძირძურებს ვინც ეძებდა და განძს მიაგნო?

არიან უხუცესნიც თქვენს შორის, ტკბობა-განცხრომას სინანულით რომ იხსენებენ, როგორც სიმთვრალეში ჩადენილ შეცოდებას.
მაგრამ დანანება გონების დაბრკოლებაა და არა მისჯა მისი.
მათთვის უმჯობესი იქნებოდა ტკბობა მადლიერებით გაიხსენონ, როგორც საზაფხულო მოსავალს უმადლიან.
მაგრამ თუ სინანული მათ ანუგეშებს, დაე, ინუგეშონ.
და Yქვენს შორის არც ისე ახალგაზრდები არიან რომ ეძიონ და არც ისე ბებრები რომ გაიხსენონ.
თავიანთი შიშით საძიებლისა და მოგონებების წინაშე, ისინი ყველა სალხინებელს ერიდებიან, რათა სული არ შეურაცჰყონ, აბუჩად აიგდონ.
მაგრამ მათივე ზომიერებას, მათთვისვე მოაქვს სიტკბო.
ისინიც ასე პოულობენ საგანძურს, თუმცა მოცახცახე ხელებით ძირძურებს ეძებენ მიწაში.
მაგრამ მითხარით, ვის ძალუძს სულის შეურაცხყოფა?
განა ბულბული ღამის სიჩუმეს ხელყოფს ან ჭრიჭინობელა ვარსკვლავს?
განა თქვენი ცეცხლი და ბოლო ქარს აწევს ტვირთად?
თუ გგონიათ, სული ისეთი მშვიდი ყურეა, არგანის ჩაყოფით რომ შეირხევა?

ხშირად ტკბობის დათმობით, თქვენს სურვილებს თქვენი ბუნების სამალავებში მალავთ.
ვინ იცის, იქნებ ის, რაც დღეს ხელიდან გაგისხლტათ ხვალინდელს ელის?
თვით თქვენმა სხეულმა იცის რაა მისთვის აღქმული, წესით და რიგით რა სჭირდება და მას ვერ მოატყუებ.
თქვენი სხეული თქვენი სამშვინველის ქნარია.
და როგორ ააჟღერებთ მას ნება თქვენია, ტკბილი მუსიკის ჰანგით თუ აღრენილი ბგერებით.
და ახლა გულში ღაღადებთ: `როგორ განვასხვაოთ რა არის მადლი ტკბობისა და რა არ არის მადლი მისი?~
თქვენს ბაღნარსა და ჭალებში შედით და მიხვდებით, რომ ფუტკრისთვის ნეტარებაა ყვავილისაგან ნექტარის აგროვება.
მაგრამ ყვავილისთვისაც ნეტარებაა ფუტკრისთვის ნექტარის გაცემა.
რადგან ფუტკრისთვის ყვავილია სიცოცხლის წყარო.
ხოლო ყვავილისთვის ფუტკარი სიყვარულის მაცნეა.
და ორთავესთვის, ფუტკრისთვის და ყვავილისთვის, მიღება და გაცემა დიადი აღფრთოვანების და მოთხოვნილების სიამოვნებაა.

ხალხო ორფალესისა, თქვენს ტკბობა-განცხომაში ფუტკრებსა და ყვავილთ ემგვანეთ.

* * *

პოეტმა თქვა:
- მშვენიერებაზე გვიამბე.

და მან მიუგო:
- მშვენიერებას სად დაუწყებთ ძებნას და როგორ მიაგნებთ მას, თუ იგი თავად არ გახდა გზა თქვენთვის და მეგზური თქვენი?
და როგორ ისაუბრებთ მასზე, თუ თქვენი სიტყვების მქსოველი იგი არ შეიქნა?
გულნატკენნი და დაჩაგრულნი იტყვიან: `სილამაზე მოალერსეა და ნაზი, როგორც ახალგაზრდა დედა დედობრივი სიამაყით ოდნავ დამცბარი, ჩვენს შორის რომ დაიარება~.
და ფიცხნი იტყვიან: `არა, სილამაზე მრისხანეა და ძლევამოსილი, როგორც ქარიშხალი ცასა და მიწას რომ შეანჯღრევს~.

დაღლილნი და გათანგულნი იტყვიან: `სილამაზე მინაბულ ჩურჩულს წააგავს.

წინასწარმეტყველი

იგი ჩვენს სულში მეტყველებს, მისი ხმა ჩვენი დუმილის წინაშე იხევს უკან, როგორც მქრქალი შუქი ჩრდილის წინაშე მოცახცახე~.
მაგრამ შეშფოთებულნი იტყვიან: `ჩვენ გვესმოდა ის მთებში რომ გაჰკიოდა და მის კივილს ჩლიქების თქარათქური მოჰყვებოდა, ფრთების თხლეშა და ლომთა ღრიალი~.
ღამით ქალაქის გუშაგნი იტყვიან: `სილამაზე აღმოსავლეთით ამოცისკარდება~.
და შუადღით, მგზავრნი და მუშაკნი იტყვიან: `ჩვენ ვნახეთ დაისის სარკმლით დედამიწას როგორ გადასწვდა იგი~.

ზამთარში თოვლში ჩაფლულნი იტყვიან: `ის გაზაფხულს მოჰყვება და მინდვრებზე მოაბიჯებს~.
ხოლო პაპანაქება სიცხეში მომკელნი იტყვიან: `ჩვენ მისი ცეკვა ვნახეთ შემოდგომის ფოთლებთან ერთად და ვნახეთ თოვლის ფანტელები მის ნაწნავებში~.
ყოველივე მშვენიერებაზე თქვით.
სინამდვილეში მასზე კი არა, თქვენს მოუქარვებელ მოთხოვნილებებზე საუბრობდით.
სილამაზე არაა საჭიროება, ის დიადი აღფრთოვანებაა.
იგი არც პირია მწყურვალი და არც გაწვდილი ცარიელი ხელი.
მაგრამ ალმოდებული გულია და მონუსხული სამშვინველი.
იგი ის სახება არაა, რომლის ნახვასაც ისურვებდით და არც ის სიმღერაა, რასაც მოისმენდით.
იგი ის სახებაა, თქვენ რომელსაც ხედავთ გინდ თვალდახუჭულნი და ის სიმღერაა, რომელიც გესმით, გინდ დაიხშოთ სმენა.
იგი არც ფისია ამჭკნარი ქერქის ნაოჭებში და არც ბჭყალთან შეზრდილი ფრთა.
იგი წალკოტია სახებით და მარადაფრენილ ანგელოზთა დასი.

ხალხო ორფალესისა, სილამაზე სიცოცხლეა, თავისი წმინდა სახებიდან პირბადეჩამოხსნილი.
მაგრამ სიცოცხლე თქვენ ხართ და საბურველნიც თქვენ ხართ.
მშენიერება მარადისობაა სარკეში მაცქერალი.
მაგრამ მარადისობაც თქვენ ხართ და თქვენვე ხართ სარკეც.

* * *

და მხცოვანმა ქურუმმა თქვა:
- რელიგიაზე გვიამბე.

და მან მიუგო:
- განა სხვაზე ვსაუბრობდი დღეს?
ნუთუ საქმენი ყოველნი და ზრახვანი, რელიგია არაა?
აგრეთვე ის, რაც არა არს საქმე და ზრახვა, მაგრამ საკვირველია და გასაოცარი, სამშვინველში აღმოცენებადი მარად, მაშინაც კი, როცა ხელები ქვას აპირკეთებს ან საფეიქრო დაზგასთან მშრომელობს?
ვის ძალუძს თავისი რწმენა თავის საქციელთაგან გამიჯნოს, ან მრწამსი თავისი საქმიანობისაგან?
Vის ძალუძს ტავისი საწუთრო ასეთი სიტყვით მიმოფანტოს: `ეს ღმერთისთვისაა, ეს – ჩემთვის, ეს – სამშვინველისთვის, ეს კი – სხეულისთვის?~
საჟამნე თქვენი ფრთებია, ყოველი აქნევით სივრცეს რომ აპობენ.
მისთვის, ვინც ზნეობით, როგორც საუკეთესო შესამოსელით იმოსება, უმჯობესია შიშველი იყოს.
ქარი დ მზე მის კანს არ ავნებს.
და ის, ვინც თავისი ქცევით ეთიკას მისდევს, თავის მგალობელ ჩიტს ამწყვდევს გალიაში.
თვით ყველაზე ლაღი სიმღერაც ვერ შეაღწევს მავთულხლართებში.
და ის, ვისთვისაც კეთილღირსებაა სარკმელი, რასაც ხსნიან ან ჩარაზავენ, ჯერ თავისი სამშვინველის სახლში არ შესულა, სარკმელნი მისნი რომ აისიდან აისამდეა.

თქვენი ყოველდღირი ცხოვრებაა თქვენი ტაძარი და თქვენი რელიგია.
შიგ კი, როცა არ უნდა შეხვიდეთ, ყველაფერი თქვენი თან შეიყოლეთ.
წაიღეთ სახნისი და ბუკი, ხვედა და ქნარი.
ყველა ის ნივთი, სიამოვნებით ან აუცილებლობის გამო, რაც გააკეთეთ.
რადგან ჩამოხიბლულნი, თქვენივე მიღწევებზე მეტად ვერ ამაღლდებით და ვერც თქვენივე მარცხებზე უფრო ძირს დაეცემით.
და თან ყოველი ადამიანი წაიყვანეთ:
რადგან თაყვანისცემისას მათ იმედებზე მაღლა ვერ აინავარდებთ და ვერც დაეშვებით მათ სასოწარკვეთილებაზე დაბლა.
და თქვენ რომ ღმერთი შეგეცნოთ, გამოცანების გამოცნობა არ მოგიწევდათ.
მიმოიხედეთ და დაინახავთ, ის თქვენს შვილებს როგორ ეთამაშება.
სივრცეში აიჭვრიტეთ და დაინახავთ ღრუბლებზე როგორ დააბიჯებს, გაელვებულ ხელებს რომ გიწვდენს და წვიმად ჩამოენთქმევა.
თქვენ მას დაინახავთ ყვავილებში როგორ იღიმის, როგორ აეზიდება და ხეხილნარში დაგიქნევს ხელს.

* * *

შემდგომ ამისა, ალმიტრამ თქვა:
- ხოლო ახლა გვითხარი სიკვდილის შესახებ.

და მან უპასუხა:
- გინდათ სიკვდილის საიდუმლო ამოიცნოთ. მაგრამ სად მიაგნებთ მას თუ არა შიგ სიცოცხლის გულში?
ბუ, ვისაც თვალები ღამემ აუხვია, დილის იდულამებას ვერ ახდის საფარველს.
თუ მართლა გნებავთ სიკვდილის სულის შეცნობა, სიცოცხლის ტანის საწილოდ თქვენი გულისკარი შეაღეთ.
რადგან სიცოცხლე და სიკვდილი ერთარსია, როგორც ერთარსია მდინარე და ზღვა.

თქვენი იმედებისა და გულისთქმათა სიღრმეში, მიღმას მდუმარე შემცნებაა ჩაფლული.
და როგორც თესლნი თოვლის ქვეშ მძინარენი, გული თქვენი გაზაფხულის შესახებ ხედავს სიზმრებს.
ერწმუნეთ სიზმრებს, რადგან მარადისობის ბჭენი მათშია მიმალული.
სიკვდილის შიში თქვენი, კანკალია მწყემსისა მეფესთან პირისპირ მდგომის, რომელიც ნიშნად მოწყალებისა მალე დაადებს ხელს.
განა მწყემსის თრთოლვაში, ის წინათმგრძნობი სიხარული არ იმალება, რომ მეფესთან იქნება ხელდასხმული?
მაგრამ ყველაზე მეტად განა ცახცახი არ აშფოთებს მას?
რადგან რაღაა გარდაცვალება, თუ არა ქარში შედგომა შიშვლად და მზეზე გალღვობა?
და რაღაა უკანასკნელი ამოსუნთქვა, თუ არა აფორიაქებულ მოქცევათა და მიქცევათაგან სუნთქვის გათავისუფლება, რომ მას ამაღლება და ადიდება შეეძლოს, ღვთის ძიება ნების ნებივრობით.

და მხოლოდ მდუმარების მდინარიდან როცა შესვამთ, ნადვილად ლაღად გალობას მაშინღა შეძლებთ.
და როცა მწვერვალს მიაღწევთ, მაშინღა დაიწყებთ ზეასვლას.
და როცა მიწაც უკან მოითხოვს თქვენს გვამს, მაშინ შეასრულებთ თქვენს ნამდვილ ცეკვას.

* * *

და აი მოსაღამოვდა.

და ალმიტრა გულთმისანმა თქვა:
- კურთხეულ იყოს დღე დღევანდელი, ალაგი ესე და სული შენი, რომ საუბრობდა ჩვენდა.

და მან მიუგო:
- განა მე ვლაპარაკობდი? და განა შემსმენელიც მე არ ვიყავი?

შემდეგ ტაძრის კიბეებზე ჩამოვიდა იგი და მთელი ხალხიც მას ჩამოჰყვა. ის თავის ხომალდთან მივიდა და გემბანზე ადგა.
და აღიმაღლა რა ხმა, ხალხს მიმართა ისევ: - ხალხო ორფალესისა, ქარი მიბრძანებს რომ დაგტოვო შენ.
თუმცა ქარივით არ მეჩქარება, მაინც უნდა წავიდე.
ჩვენ მგზავრნი ვართ, უდაბურ გზათა მარად მაძიებელნი, დღეს არასდროს ვიწყებთ იქ, სადაც გუშინდელი გავლიეთ და აისიც არასდროს შემოგვესწრება იქ, სადაც დაისმა დაგვტოვა.
ჩვენ მაშინაც გზაში ვართ, როცა დედამიწას სძინავს.
ჩვენ აცოცხლებული მცენარის თესლნი ვართ და როგორც კი მოწიფულობაში შევალთ და გულიც გადამწიფდება, ქარი აგვიტაცებს და მიმოგვაბნევს.

ხანმოკლე იყო თქვენთან დღეები ჩემი, ამგრამ უფრო მოკლე სიტყვები, რაც კი გითხარით.
მაგრამ თუ თქვენს სმენას ჩემი ხმა დაუდუმდება და სიყვარული ჩემი თქვენი მეხსნიერებიდან ამოიშანთება, მე ისევ მოვალ.
და უფრო სავსე გულით და ბაგეებით სულისდა უფრო მიმგებით, გიქადაგებთ.
ჰო, მე მოქცევასთან ერთად მოგიბრუნდებით.
Dდა თუმცა შესაძლოა სიკვდილმა დამფლას და უდიდესმა სიჩუმემ მომიცვას, მე თქვენს თანაგრძნობას მაინც მივძებნი.
და არა ამაოებაში დავუწყებ ძებნას.
და თუ ჩემს წარმოთქმულში რაიმე მაინც ჭეშმარიტებაა, ეს ჭეშმარიტება თქვენს ფიქრებთან მეტად შეხმატკბილებული, უფრო ჟღერადი ხმითა და სიტყვებით გამჟღავნდება.
მე აქრს მივყვები ხალხო ორფალესისა, მაგრამ სიცარიელეში როდი გავქრები უკვალოდ.
და თუ ამ დღეს თქვენს წადილსა და ჩემს სიყვარულს ახდენა არ უწერია, დაე, იგი შეპირებად დარჩეს, სანამ სხვა დღე არ დადგება.
ადამიანის სურვილები იცვლება, მაგრამ არა მისი სიყვარული, და ის ნიადაგ თავისი საწადელის ახდენას სიყვარულით ითხოვს.
ამიტომ იცოდეთ, რომ უდიდესი მდუმარებიდან დაგიბრუნდებით.
ნისლი, განთიადისას რომ მჭვირვალდება და მინდვრებზე ცვარს დატოვებს, აიზლაზნება, დიდ ღრუბლებად მოიკრიბება და წვიმად დაცხრება.
და მეც, ნისლს ვემგვანე.
ღამის მყუდროებაში, თქვენს ქუჩემში დავდიოდი და სული ჩემი თქვენს სახლებში აღწევდა.
თქვენი გულისფეთქვა ჩემს გულში იყო და სუნთქვა თქვენი სახეზე მრჩებოდა და გიცნობდით ყველას.
დიახ, მე თქვენს სიხარულსა და თქვენს ტკივლს ვიცნობდი, და როცა გეძინათ, თქვენი სიზმრები ჩემი სიზმრები იყვნენ.
და თქვენში მე ხშირად ვყოფილვარ ტბა მთებს შორის.
თქვენი მწვერვალნი ჩემში ირეკლებოდნენ, დამრეცი ფერდობები და თქვენი ფიქრებისა და ნატვრების სამწყსოც.
და ჩემს სიჩუმეში, თქვენი ბავშვების სიცილი ნაკადულებად რბოდნენ, თქვენი ყმაწვილთა ვნებანი კი მდინარეებად.
და ჩემს სიმღერს რა ჩააღწევს, ნაკადულნი და მდინარეები მაინც არ წყვეტდნენ სიმღერას.
მაგრამ რაღაცა, უფრო უტკბესი ვიდრე სიცილი და უფრო დიადი ვიდრე ვნება მეწვია მე.
იგი უსასრულობა იყო თქვენში.
დიდი გოლიათი, რომელშიც თქვენ ყველა უჯრები ხართ და კუნთები.
იგი, ვის სიმღერაშიც თქვენი ნამღერი მხოლოდ და მხოლოდ უხმო თრთოლვაა.
და სწორედ რომ ამ დიდ გოლიათში ხართ თქვენც დიდნი.
და მისმა შემყურემ შეგხედეთ თქვენ და შეგიყვარეთ.
რადგან სიყვარული, რომელ შორეთს არ გასწვდება, რაც ამ დიად სფეროში არაა?
რომელი ხილვანი, მონდობანი და ზრახვანი შეიძლება ამ ფრენამ გამოიხმოს?
ეს დიდი გოლიათი თქვენში ბუმბერაზი მუხის მსგავსია, მოვაშლული ყვავილებით დახუნძლული.
ძალა მისი მიწასთან გაკავშირებთ, სურნელი მისი სივრცეში აგზიდავთ და უკვდავნი ხართ მის უდრეკობაში.
თქვენთვის უთქვამთ, რომ თუ გინდა ჯაჭვი იყოთ მაინც სუსტნი ხართ, როგორც თქვენი სუსტი ცანდი.
მაგრამ ეს სიმართლის ნახევარია, თქვენ ძლიერნიც ხართ, როგორც თქვენი უძლიერესი ცანდი.
თქვენს საქმეთაგან ყველაზე მცირედით თქვენი შეფასება, ოკეანის ძლიერების შეფასებას ნიშნავს მისი ფაქიზი ქაფის მიხედვით.
თქვენი განსჯა თქვენი მარცხისდა მიხედვით, წელიწადის დროებზე ბრალის დადებაა, მათი მუდმივი ცვალებადობის გამო.

ჰო, თქვენ ოკეანის მსგავსნი ხართ.
და გინდ, თქვენს ნაპირებთან მეჩეჩზე შემჯდარი გემნი მოქცევას ელოდებიან, თქვენ, რომც კი ოკეანე იყოთ, თქვენს მოქცევებს მაინც ვერ ააჩქარებთ.
და თქვენ წელიწადის დრონის მსგავსნიც ხართ.
და თუმცა თქვენი ზამთრობისას თქვენ გაზაფხულს განეშორებით.
გაზაფხული, თქვენში განფენილი, მთვლემარედ მაინც გიღიმით და არ ბრაზობს.
არ იფიქროთ იმიტომ გითხარით, რომ მერე ერთმანეთისთვის გეთქვათ: `მან ქებით შეგვამკო.

წინასწარმეტყველი

მან ჩვენში მხოლოდ სათნო იხილა~.
მხოლოდ ისეთი სიტყვებით გელაპარაკებით, თქვენს ფიქრებში რაც გეცნობათ.
მაგრამ რაღაა ცოდნა სიტყვიერი თუ არა უსიტყვო შემეცნების აჩრდილი?
თქვენი ფიქრები და სიტყვები ჩემი ტალღებია, დალუქული მეხსიერებიდან მიმოქცევადი, დღენი გარდასულნი რომ ინახავენ,
და ის დღენი შორეულნი, როცა დედამიწა არც ჩვენ გვიცნობდა და არც თავს.
და ის ღამენიც, როცა მიწა ბორგვაში იმყოფებოდა.

ბრძენნი, თავიანთი სიბრძნისაგან გასაცემად მოდიან. მე თქვენი სიბრძნისაგან ასაღებად მოვედი.
და ახლა უფრო მეტი ვიპოვე, ვიდრე სიბრძნება.
იგი აალებული სულია თქვენში, უფრო და უფრო აალებადი, ვიდრებ მის განდიდებას ვერ ამჩნევთ, ჩივით თქვემი დღეების ქრობისდა გამო.
იგია სიცოცხლე, სხეულებში სიცოცხლის მაძიებელი, სამარხნი ვისაც უფრთხიან.

აქ საფლავები არაა.
ეს მთანი და ფერდობნი აკვანია და საფეხურნი.

და ყოველ ჯერზე, როცა კი ჭალების მიღმა ჩაივლით, სადაც თქვენი წინაპართა საძვალეა, დააკვირდით და თქვენს თავს ნახავთ და შვილებს თქვენსას ხელიხელჩაკიდებულთ მოცეკვავეებს.
მართლაც, ხშირად ხართ ბედნიერნი ისე რომ არც იცით.

სხვები მოდიოდნენ თქვენთან ოქრო შეპირებებისათვის, რწმენად რაც გექცათ, მათ სიმდიდრე მიეცით მხოლოდ, ძალაუფლება და დიდება.
მე შეპირებზე მცირედი მოგეცით, მაგრამ ჩემდამი რაოდენ დიდსულოვანნი იყავით თქვენ.
სიცოცხლის წყურვილი თქვენ უფრო გამიმძაფრეთ.
და ჭეშმარიტად, უფრო დიდი ნიჭი არ არის კაცისთვის, ვიდრე ის, რაც ყველა მის მიზნებს ამომცხვარ ტუჩებად აქცევს, ხოლო ცხოვრებას მისას – შადრევნად.
აქაა ჩემი ღირსება და ჯილდო, როცა კი შადრევანთან წყურვილის მოსაკლავად არ უნდა მივიდე ვხედავ, ცოცხალ წყალს თავად სწყურია;
და იგი მე მსვამს, სანამ მე დავლევ მას.
ზოგი თქვენგანი თვლიდა რომ ამაყი ვარ და ძღვენის მისაღებად ძალზე გაუბედავი.
ძალზედ ამაყი დიახ გახლავართ, რათა საზღაური მივიღო, მაგრამ არა ძღვენნი, თუმცა კი ტყეთა კენკროვანებით ვიკვებებოდი მდელოებს შორის, როცა თქვენ სუფრასთან ჩემი მოპატიჟება შეგეძლოთ.
და ტაძრის ტალანზე მეძინა, როცა თქვენ სიხარულით შემიფარებდით.
და მაინც, განა ჩემს დღეებსა და ღამეებზე თქვენი მოსიყვარულე მზრუნველობა, საკვებს ჩემი პირისათვის ტკბილს არ ხდიდა? და ძილს ჩემსას ხილვებით არ მოსავდა?
ამის გამო გლოცავთ თქვენ:
ბევრს მაძლევთ, მაგრამ ამაზე წარმოდგენაც არ გაქვთ.
ჭეშმარიტად, სარკეში მოცქერალი სიკეთე ქვავდება.
და სათნო საქმე თავით დამტკმბარი, წყევლათა მშობელია.

და ზოგი თქვენგანი უკარებად მთვლიდა, დამთვრალს საკუთარი სიმარტოვით.
და ამბობდით: `ის ტყის ხეებთან მოთათბირეა, მაგრამ არა ადამიანებთან, ფერდობზე მარტო ზის და ჩვენს ქალაქს ჩამოსცქერის~.
მართალი ისაა, რომ ფერდობზე ავბობღდებოდი და დავეხეტებოდი შორით. სხვაგვარად როგორ მენახეთ, თუ მაღლობიდან და შორეთიდან არა?
როგორ შეიძლება ნადვილად ახლო იყო, თუ არ დაშორდი?

ხოლო სხვები მიხმობდნენ, მაგრამ უხმოდ და იტყოდნენ: `უცხო, უცნობო, აუღწეველ სიმაღლეებში შეყვარებული, რატომ ცხოვრობ იმ მწვერვალთა შორის, სადაც არწივნი ბუდეებს წნავენ?
რატომ ეძიებ მიუწვდომელს?
რომელ ქარიშხლებს შეიპყრობდი შენი ბადებით და ცაში, რომელ მოჩვენებით ფრთოსნებზე ნადირობ?
მოდი და ერთ-ერთი ჩვენგანი გახდი.
დაეშვი, შიმშილი ჩვენი პურით დაინაყრე და წყურვილი, ჩვენი ღვინით დაიოკე~.
თავიანთი სამშვინველის სიმარტოვეში აბობდნენ ამ სიტყვებს;
მაგრამ სიმარტოვე მათი უფრო ღრმა რომ ყოფილიყო, ეცოდინებდათ რომ მე, თქვენი სიხარულისა და ტკივილის საიდუმოს ვეძებდი მხოლოდ და თქვენი არსობის მხოლოდ იმ ნაწილთაგანზე ვნადირობდი, ცაში რომ მოგზაურობენ.
მაგრამ მონადირეც ვიყავი და ნანადირევიც.
რადგან ბევრმა ისარმა დატოვა მშვილდი ჩემი, რათა მკერდში ჩამსობოდა.
და ვინც ფრენდა, იგიც დაბობღავდა.
რადგან მზის ქვეშ როცა ვშლიდი ფრთებს, მათი ჩრდილი კუდ განერთხმოდა მიწას.
და მე მორწმუნე, ვეჭვობდი.
და თითსაც ჭრილობაში ვაწობდი ხშირად, რათა უფრო მერწმუნა თქვენი და უკეთ შემეცანით.

და აი, ამ რწმენითა და ცოდნით ვამბობ:
თქვენ არ ხართ თქვენს სხეულებში გამოწყვდეული და ვერც სახლ-კარნი და მინდვრები შეგამჩნევენ.
ყველაფერი, რაც თქვენ ხართ, მთებზე მაღლა ბინადრობს და ქართან ერთად მოგზაურობს.
იგი ქვემძრომი არაა, რომ ამოხოხდება მზეზე გასათბობად ან ხიფათისაგან სამალავად წყვდიადში გაითხრის სოროებს.
იგი სხვა რამეა უფრო თავისუფალი, სული მომცველი დედამიწისა ზენა სივრცეში ვინც მოძრაობს.

თუ სიტყვები ესე ბუნდოვანია, მათ ახსნას ნუ ეცდებით.
დაბინდული და ბუნდოვანია ყველა ამბის დასაწყისი, მაგრამ არა მათი ბოლო.
სიცოცხლე და ყოველივე ცოცხალი ბურუსში ჩაისახება და არა კრისტალში.
და ვინ უწყის, იქნებ კრისტალია ნისლი გაფანტული?

ვისურვებდი, რომ გახსოვდეთ ჩემი გახსნებისას:
თქვენში რაც ყველაზე უძლურად და დაბინდულად გეჩვენებათ, ყველაზე ძლიერია და გამორკვეული.
გნა თქვენმა სუნთქვამ არ ამოზარდა თქვენი ძვალნი და განამტკიცა ისინი?
განა სიზმარი არაა, არცერთ თქვენგანს რომ არ ახსოვს, რამაც თქვენი ქალაქი აღაშენა და ყველაფერს თავისი სახე მისცა რაც კი მასშია?
თქვენ რომ აიმ სიზმრის ჩურჩული გესმათ, სხვა ბგერათა მოსმენას ვეღარ შესძლებდით.

მაგრამ თქვენ არას ხედავთ და არა გესმით. დაე, იყოს ასე.
სუდარას, რომელიც თვალებზე გადევთ, ის ხელები ახდის ვინც ის მოქსოვა და თიხას, სმენას რაც გიხშობთ, ყურებიდან ის თითები ამოაძრობს ვინც ის მოზილა.
და მაშინ დაინახავთ.
და მაშინ მოისმენთ.
მაგრამ არ ინანებთ, რომ სიბრმავე შეიცანით და არც სიყრუეს შეინანებთ თქვნსას.
რადგან იმავე დღეს გაიგებთ ყოფიერების საკრალურ მიზანს.
და თქვენ წყვდიადს ისევ დალოცავთ, როგორც ლოცავდით ნათელს.

თქვა ეს და მიმოიხედა, და დაინახა, რომ საჭესთან მდგარი მესაჭე აფრებს აჰყურებს და ხან ზღვის შორეთს ექცევა მზერა.

და მან დასძინა:
- მომთმენია ჩემი გემის წინამძღოლი.
ქარი ქრის და აფრები შფოთავენ;
თვით საჭე ითხოვს გეზის აღებას;
მაგრამ წინამძღოლი ჩემს დადუმებას მოთმინებით ელის.
და ჩემი მეზღვაურნიც, დიდი ზღვის გუნდს ვინც ისმენდნენ, მოთმინებით მისმენდნენ მეც.
ახლა მათ არ მოუწევთ დიდხანს ლოდნი.
მზად ვარ.
ნაკადულმა ჩააღწია ზღვამდე და დედათმთავარი ისიევ მკერდზე იკრავს თავის ყრმას.
მშვიდობით ხალხო ორფალესისა.
ეს დღე მიიწურა.
იგი ჩვენს წინაშე იხურება, როგორც დუმფარა თავისი ხვალინდელისადმი.
რაც აქ მოგვეცა ჩვენთვის, ჩვენვე შევინახავთ.
და თუ გვეცოტავა, ისევ თავიდან შევიყრებით და გამცემისადმი ისევ გავიწვდენთ ხელს.
არ დაივიწყოთ რომ დაგიბრუნდებით.
კიდევ ცოტაც და ლტოლვა ჩემი, ახალი სხეულისათვის შემოიკრებს მტვერსა და ქაფს.
კიდეევ ცოტაც, წამი ჩემი სიმშვიდისა ქარს მინდობილი და სხვა ქალი გამაჩენს მე.
მშვიდობით თქვენდა და სიჭაბუკევ, რაც კი გამიტარებია თქვენთან.
მხოლოდ გუშინღა იყო, ერთმანეთს რომ სიზმარში შევხვდით.
თქვენ ჩემს სიმარტოვეში მიმღერდით და მეც, თქვენი ვნებიანი ლტოლვებით კოშკი ავაგე ცაში.
მაგრამ ჩაილია ჩვენი ძილი, გაკრთა ჩვენი სიზმარიც და აღსრულდა აისი.
ახლა შუადღეა ჩვენს თავს.

წინასწარმეტყველი

ჩვენი ნახევარგამოღვიძება ნათელ დღედ გვექცა და დროა დავემშვიდობოთ.
თუ კიდევ შევხდებით, სამახსოვრო ბინდისას, ჩვენ ისევ დავილაპარაკებთ და თქვენ უფრო ღრმადჩამწვდომ, სიმღერას მიგალობთ.
და თუ სხვა სიზმარში ჩვენი ხელები ერთმანეთს შეხვდა, ჩვენ სხვა კოშკს ავაგებთ ცაში.
განასრულა რა სიტყვა, ზღვაოსნებს ანიშნა, მათაც მყისვე ამოქაჩეს ღუზა, ხომალდი ნავსაბმელიდან შეხსნე და გასწიეს აღმოსავლეთით.

როგორც ერთი მთლიანი გულიდან აღმოხდა ხალხს ხმა და მტვრიან ბინდში აეშვა იგი და გადაევლო ზღვას, როგორც ბუკის ძლევამოსილი ამოძახილი.
ერთადერთი ალმიტრა დუმდა, მზერით აცილებდა გემს, სანამ ის არ მიქრა ნისლში.
და როცა ხალხი დაიშალა, ის ისევ მარტო იდგა ახლო მეჩეჩზე და თავის გულში მის სიტყვებს იზხსენებდა: `კიდევ ცოტაც, წამი ჩემი სიმშვიდისა ქარს მინდობილი და სხვა ქალი გამაჩენს მე’..