კვიტატიანი ქეთი

 

 ვეღარ ანათებს ჩემს დიდ ფანჯრებს
ქუჩის ფარანი.
არ არის მთვარე 
დილაობით
არც მზე არ არის.
ღმერთს ვეძებ ზეცის სითეთრეში...
წიგნის ფურცელზე...
არ ვფიქრობ გველზე,
ხაზი მაქვს ხელზე 
ბედნიერების.
დავხატე ხეზე 
ცივი ფერებით
სახლი ლამაზი...
“არა უშავსო”, – ვიცი, მეტყვი
ხვალე ამაზე.
მე მოვინდომე,
რომ ამ სახლში 
მეცხოვრა მარტოს
ან შენთან ერთად,
მაგრამ რა ვუყო,
ცივი ფერები შენ არ გიზიდავს 
და არც კი გართობს
და ვერც კი ხვდები,
რომ შორიდან ჩანს ეს სახლი ასე
აშენებული ჩემი ხელით
მაგრამ შენს გზაზე.

.