ფოლკლორი

ტიალი წუთისოფელი ხილვას არ გვაცლის მზისასა,
უდროოდ გადაგვაქცევს-კე მგზავრსა შავეთის გზისასა.
ბევრს ჩამააჭკნობს კაი ყმას, ბევრს _ ქალს, ვარსკვლავსა ცისასა,
როგორც მზე, მოჭრილს უდროოდ ნორჩსა აყრილსა ხისასა. .

.
კაცნი ვართ, მაინც ვილხინოთ, გულს ვახარებთ მტრისასა,
ჩვენც ისე დავიხოცებით, როგორცა ხედავთ სხვისასა..